Blog zondag 29 augustus 2010

Triest

Lees meer

Blog 16 augustus, Onderwater beelden, zin of onzin?

Afgelopen week heb ik tot twee keer aan toe iemand in mijn winkel gehad die nooit meer gebruik ging maken van een Snowman rig omdat volgens de laatste onderwater beelden juist deze rig het minst productief was. De rig werd veelvuldig geheel genegeerd of de rig  haakte na het opzuigen niet of nauwelijks. Het zien van die beelden was voor die vissers genoeg bewijs om de rig niet meer te gebruiken. Terwijl juist deze rig een legioen vissers persoonlijke records heeft bezorgd. Ik heb daarna natuurlijk ook de beelden bekeken en ik heb daar meer vragen dan antwoorden aan over gehouden. Helaas kan ik deze vragen niet publiceren want dan lijkt het voor negatief denkende mensen misschien op broodnijd. Op dit moment ben ik geen onafhankelijke journalist meer maar eigenaar van een bedrijf. Om ook maar het kleinste beetje schijn op afgunst te voorkomen zal ik het daarom heel oppervlakkig houden en uitgaan van mijn eigen ervaringen. Het is dus niet aan mij om vraagtekens te zetten bij een aantal conclusies die daar getrokken worden. Wat ik jammer vind (en een gemiste kans) dat er beelden gebruikt worden die niet in het openbare water zijn opgenomen. De vissen vertonen  mijns inziens daar een ander gedrag dan op het openbare gedeelte. Kijk ik alleen maar even naar het uit de hand eten van broodkorsten aan de voor de vissen veilige kant van de steiger in de jachthaven terwijl ze aan de andere kant (1 meter verder) al het aas geheel weigeren.

Persoonlijk heb ik op de plek waar de beelden zijn opgenomen in het verleden ook gevist dus daar gaat het mij niet om, ik ben geen moraalridder! Het gaat mij om het aangepaste en waarschijnlijk niet natuurlijke gedrag!

Lees meer

Zondag 8 augustus

Een datum die mij ieder jaar opnieuw met smart terug doet denken aan lang vervlogen tijden. 8 augustus is de verjaardag van mijn inmiddels al weer 11 jaar geleden overleden moeder die ik nog immer mis! Zij is degene geweest die mij van een mooie en onbezorgde jeugd heeft laten genieten en vanaf mijn 3^de jaar in aanraking heeft laten komen met het vissen. Mijn ouders waren beide fervente vissers en gingen iedere week op zaterdag naar Andijk om daar in de boerensloten grote baars te gaan vangen. We liepen vissend de sloten af (ik op de arm van mijn moeder)! In haar ene hand de korte baarshengel om haar buik de wurmenbak en ik om haar nek hangend en rustend op haar andere arm. Het vissen zit daarom gewoon helemaal in mijn bloed! Na het overlijden van mijn vader op mijn 9^de heeft zij er voortdurend voor gezorgd dat ik met een familielid mee kon vissen. Daarna heeft ze in het begin van mijn karpervisserij altijd foto’s voor mij gemaakt als ik een grote vis had gevangen. Vaak zelfs om 5 uur in de morgen omdat er in die tijd nu eenmaal geen goede betrouwbare bewaarzakken in de handel waren. Alles heeft ze gedaan om mij aan het vissen te houden want zij wist als geen ander hoe belangrijk dat voor mij was! Zelfs jaren nadat ik het ouderlijk huis had verlaten voerde ze iedere dag trouw een kilo voer op een stek waar ik de weekenden graag viste. Zij woonde daar zomers aan het water en als ik er tegenwoordig wel eens in de buurt kom lopen de koude rillingen over mijn rug. Dank je wel ma voor alles wat je voor mij hebt gelaten en voor alle liefde die ik van jou heb mogen ontvangen. Ik zal je nooit vergeten!

Lees meer

Eindelijk even de tijd!

Zo dat heeft even geduurd, mijn excuus voor het lange wachten op een nieuwe blog maar ik ben de laatste weken enorm druk geweest. Naast het compleet opnieuw opzetten van Hengelsport Arie de Jongh in de Javastraat waar ik 5 dagen werk, ben ik ook in de afrondende fase beland van mijn eigen endgame merk. Dat houdt in dat er gewoon geen tijd over is om te vissen, laat staan daarover te schrijven. Toch klaag ik niet want alles wat ik momenteel doe is gewoon super leuk om te doen. Het is als het ware een déjà-vu want ook een jaar of 10 geleden zat ik in zo’n situatie. Toen begon PB echt door te breken en begonnen we de winkel in Osdorp. Dat heeft dat bedrijf geen windeieren gelegd want de combinatie winkel en merk levert veel feedback op. Juist door al die meningen en evaringen kun je inspelen op problemen en trends. Daar zal ik ook de aankomende tijd veel van leren en profiteren. Mijn endgame merk (klein karpermateriaal) zal onder eigen naam gaan uitkomen. De Piet Vogel Rigsolution Range start met een compact no-nonsense pakket met daarin een paar producten die absoluut innoverend zijn. De gehele Piet Vogel range heb ik zelf kunnen ontwikkelen zonder dat iemand anders zich er mee heeft bemoeid, dat was weer eens een verademing! Met een aantal van die unieke producten zal ik flink aan de boom gaan schudden! Om een klein tipje van de sluier op te lichten: ik heb een superzacht onderlijn materiaal ontwikkeld (Free-Fall) met een soortelijk gewicht 2x zo zwaar als Fluoro Carbon. Deze lijn zinkt als een baksteen en is extreem soepel! Van hetzelfde materiaal (alleen dikker) heb ik ook leaders laten maken en die zijn helemaal top! Een leader die uitstekend afzinkt en omdat er geen enkele leadcore in is verwerkt net zo soepel de contouren van de bodem volgt als een zachte braid.
Ik ben ervan overtuigd dat ik binnen niet al te lange tijd opnieuw een gerespecteerd merk onder mijn hoede zal hebben. Ik heb het al eerder gedaan met goede betaalbare producten dus waarom niet opnieuw? Daarnaast en dat kan natuurlijk niet anders zal ik uitkomen met een paar uitzonderlijk veilige loodsystemen. Dat die hard nodig zijn heb ik dit weekend weer van dichtbij kunnen aanschouwen tijdens de  Bosbaan wedstrijd van Barry Topper. Mijn god wat is de kwaliteit van de vissen die daar gevangen zijn slecht. Broodmagere oude vissen die over het algemeen ook nog eens slechte tot zeer slechte bekken hebben. Hoe is dat mogelijk op een water zonder echte obstakels vraag ik mij dan af.
Ik zal mij daar de komende tijd eens in gaan verdiepen want ik ben gewoon heel benieuwd wat daar de reden van is. Vanmorgen ben ik extra vroeg eens langs die baan gelopen om van dichtbij te kijken hoe de meest gebruikte montage er daar uitziet. Wat meteen opvalt is dat veel vissers er zwaar materiaal gebruiken. Materialen die je eigenlijk alleen op grote zandafgravingen zou verwachten. Dikke hoofdlijnen (0.35mm) met schuurbestendige en onverwoestbare voorslagen en minimaal 2 3/4 lbs hengels zijn helaas (in mijn ogen) erg populair! Waarom? Er zijn dus geen obstakels! Waarom dan dikke lijnen, voorslagen en zelfs leadcore leaders. Moet alles nu standaard zijn? Kunnen de meesten niet meer inspelen op de omstandigheden? Kom op mannen kijk niet naar de trends van het moment en kies de juiste montage gewoon per water.
Niet dat dit nu direct de oorzaak is want als je niet veel verspeeld (door het zware materiaal) en je drilt geduldig kan dit niet de oorzaak zijn. Maar voorzichtig drillen is er vaak niet bij. Persoonlijk zou ik daar nooit zo zwaar vissen want het is niet nodig. Aan het einde van de baan ontmoet ik een echte Amsterdamse karpercrack die wel weet hoe je het materiaal moet aanpassen aan de situatie. Hij zit er te vissen met 0.22mm hoofdlijn en een korte voorslag van 0.30mm m het lood te kunnen wegzetten. Daarnaast gebruikt hij lichte, parabolisch buigende stokjes die als een extra buffer dienen. Ik zie hem er gewoon in no time een paar vissen op krijgen die er ook allemaal uitkomen. Ondanks dat hij zijn weerhaak heeft plat geknepen. Dat is geheel in context wat ik hoor van een paar andere deelnemers. Die klagen juist over het grote aantal losschieters, misschien een tip voor de toekomstige Bosbaanvissers! Ik denk dat door het zware materiaal in combinatie met de zachte en vaak incomplete bekken van de vissen zij veelvuldig kunnen losschieten tijdens de dril. En ik vermoed dat juist die losschieters (uitscheuren) voor een groot gedeelte verantwoordelijk zijn voor de vele papagaaibekjes. Om niet te negatief door te gaan wil ik de organisatie van deze wedstrijd wel een hart onder de riem steken en bedanken voor hun enorme inzet om gevangen vissen zo snel mogelijk te wegen en te retourneren. Barry en alle helpers, respect!
Helaas moet ik nu een deadline halen betreffende de beschrijvingen van een paar producten.
Ik zal proberen om vanaf eind volgende week de draad weer een beetje op te pakken en frequenter een blog te verzorgen. Ik moet nodig weer eens de lijnen natmaken want ik blijf visser.

Mocht hetgeen ik geschreven heb over de Free-Fall onderlijn en leaders je interesse hebben gewekt dan kun je deze materialen komen bekijken en er je mening over geven in de winkel. Het aquarium staat klaar van dinsdag t/m zaterdag in de Javastraat 105/107.
Voor nu wens ik iedereen een prettige vakantie toe
Piet Vogel

Lees meer

Avontuur

Wat mij de laatste tijd opvalt is dat een groot deel van de karpervissers een target heeft. Ze spreken over Mary, Willempie, de Lange Draak enz. Daarnaast lees en hoor je steeds meer uitspraken zoals: “ik had gisteren de nummer 3 van het water”. Het jagen op gewichtige vissen met naam en faam is anno 2010 mateloos populair. Om het doel te bereiken wordt door de targetvissers veelal de zelfde tactiek gebruikt als een voorganger. Het begint meestal met het  informatie opvragen via internet, langdurige voercampagnes op de plekken waar de vis in kwestie de afgelopen jaren het meest is gevangen  maar vooral heel veel uren kloppen. Waar is in godsnaam het avontuur gebleven?

Juist het grote onbekende doet de gedachten van iedere karpervisser op hol slaan. Mijmeren over het mystiek dat zich onderwater afspeelt is voor mij nog steeds een grote drijfveer. Hoe een water te doorgronden op eigen kracht weegt gelukkig nog immer zwaarder als louter het resultaat! Iedere aanbeet of lijnzwemmer op een onbekend water of tijdens een nieuwe aanpak doet mij sidderen en de adrenaline spuit werkelijk door mijn lichaam. Een pennetje dat tergend langzaam door de staart van een krachtpatser opzij wordt gedrukt en omgeven wordt door miljoenen minuscule luchtbelletjes spant iedere spier in mijn lichaam. Elk moment vanaf nu kun je met een kromme hengel komen te staan. Een klassieke situatie van spanning en sensatie doet je bloeddruk nog verder verhogen en je voelt de grote slagader in je nek kloppen, ja je leeft! Dit is karpervissen en deze ingrediënten zijn exact de redenen waarom ik 35 jaar geleden met karpervissen ben begonnen. Het gaat niet alleen om het vangen, nee het gaat ook om de beleving en de schoonheid van de natuur! Jammer genoeg zijn tegenwoordig voor een grote groep vissers alleen gewichten nog belangrijk. Hun in mijn ogen verkeerde denkbeeld is dat ze na het vangen van een paar grote vissen door collega’s als vol worden aangezien en betiteld worden als een goede karpervisser! Dat is ook de reden dat die mannen alleen nog maar vissen om hun fotoboek vol te krijgen. Spanning en sensatie hebben bij deze groep plaats gemaakt voor contacten via internet en het achter de pc informatie verzamelen van informatie betreffende het te bevissen water.  IT vissers zijn ze in de media wel eens genoemd.

Lees meer

Woensdag 11 juni
Op de dag voor mijn vertrek naar de Efftex in Valencia heb ik afgesproken met twee vismaten Marcel en Jan. Ze komen een dagje bij mij in de boot vissen en ik zal er alles aan doen om ze die dag iets te laten vangen. Om 8 uur in de morgen varen we gezamenlijk de plas op en heb ik het plan ze eerst wat stekken te laten zien. Ik zeg ze ook meteen dat het vandaag wel eens heel moeilijk kan worden want de vissen zitten tussen de paai in. Na het afkoelen van de temperatuur zijn de meesten weer even gestopt met ‘rossen’ en hangen ze veelal tussen water en wind. De eerste stek waar we overheen varen zien we een paar goede vissen zwemmen. Aan het waggelen te zien zijn deze wijfjes nog aardig vol. We strooien wat pellets over een groot oppervlak op een diepte van 2 meter. Daarna doen we nog een aantal stekken aan waar we niets ontdekken. Meteen krijg ik een beetje een onrustig gevoel.

Lees meer

Zondag 6 juni Moeizaam

Als ik zondagmorgen om 6.30 uur wakker word loop ik meteen enthousiast naar buiten om te kijken of de school vissen die zaterdagavond in de kom vertoefde nog steeds aanwezig is. Afgelopen zaterdagavond was er weer eentje die ik niet snel zal vergeten, zo’n dag waarin alles klopt. Ik zat heerlijk te genieten van een paar mooie vissen die op een ondiep gedeelte roerloos tussen het wier lagen. Stuk voor stuk prachtige spiegels met een dikke hangbuik. Ik herkende meteen weer een vis en dat deed mij goed, hoe gek dat ook klinkt. Normaal wil je als visser natuurlijk steeds nieuwe avonturen beleven en vissen vangen die je nog nooit hebt gezien. Dat heb ik normaal gesproken ook maar na de behoorlijke sterfte van de afgelopen winter ben ik toch blij als ik een oude bekende krijger zie. Het was trouwens niet alleen een bekende vis die ik zag vanuit mijn ooghoek ook een bekende lokale visser. Aan de overkant van de kom zie ik dat deze man een aantal handen met drijvend aas het water ingooit. Dat is niet zo handig denk ik meteen want de wind staat richting de overkant, dus naar waar ik sta. Ik besluit even lekker te blijven zitten en zie dat de man een hengel optuigt en een korstje deponeert tussen de kattenbrokken. Persoonlijk vind ik die aanpak niet snugger want ik wacht meestal tot de vissen helemaal los gaan op de brokken alvorens ik zelf ingooi. Ik denk dat hij ook aan zijn kant wat vissen zag en niet kon afwachten. Net als ik wil opstaan om naar huis te lopen zie ik dat de brokken buiten zijn bereik gretig worden opgeslokt door een groep vissen. Aan de man zijn reactie zie ik dat hij zwaar teleurgesteld is dat zijn brokken de verkeerde richting op drijven en al snel pakt hij alles in. De brokken drijven nu inmiddels op 30 meter afstand van mij en ik zie de ene bek na de andere aan de oppervlakte. Ik bedenk mij geen moment en speer naar huis om mijn korsthengel te halen. Terug op de plek gooi ik een niet te grote korst over de brokken heen en trek hem rustig ertussen. Meteen een schijn aanbeet! De korst wordt ruw onder getrokken wat een enorme draaikolk veroorzaakt. Ervaren als ik ben maak ik niet de klassieke fout door meteen aan te slaan, maar wacht ik tot de drijvende lijn gaat lopen. Dat gebeurt niet dus wacht ik rustig af. Ik zie mijn korst weer aan de oppervlakte komen en opnieuw aangevallen worden. Nu loopt de lijn wel en meteen sta ik met een kromme hengel die doorbuigt tot in het handvat. De 2,5 lbs Skarp SK5 wordt nu op het scherpst van de snede getest want de vis wil om de kop heen. Ik trek uit alle macht de hengel naar achteren om dat te voorkomen en net voor de kop ontploft het water. De vis gaat compleet over de kop waardoor ik kan zien dat het gaat om een behoorlijke spiegel. Vanaf dat moment dril iets rustiger want je weet nooit of de haak tijdens het extreme afremmen iets aan grip heeft verloren. Na een paar minuten ligt de vis voor het net. Esther staat aan de overkant van de sloot en ziet mijn gestuntel met het schepnet. Ik krijg tot 4 x aan toe de vis boven het net en als ik het net wil heffen zwemt hij er weer uit. Het vele wier maakt het net topzwaar. Natuurlijk kan Esther het niet laten een dolletje daarover te maken want dat hoort er nu eenmaal bij. De vijfde keer is het wel raak en trek ik een oude krijger uit het water. Het gaat hier zeker over een mooie dertiger maar dat deert mij nu even niet! Aan de oppervlakte wordt gewoon stevig doorgegeten dus deze moet snel terug. Je moet het ijzer nu eenmaal smeden als het heet is. Die avond is weer lekker ouderwets en ik van 6 mooie vissen, allemaal vanaf de oppervlakte en op het voer van een collega visser.

Lees meer

Lees meer

Lees meer

Het is rond 12 uur als ik de jachthaven uitvaar en de temperatuurmeter voor het eerst even naar de bodem laat zakken. Ik zie op mijn dieptemeter dat het 3 meter diep is en dat de temperatuur van het oppervlaktewater opnieuw is gezakt. Drie dagen geleden was het nog 13 graden en nu haal ik krap de 12,4. Dat voorspelt niet veel goeds!

De thermometer op diepte (3 meter) geeft nog net geen 10 graden aan en de moed zakt me eigenlijk meteen in de schoenen. Zal ik omdraaien en een glas warme chocomel gaan drinken op de bank? vraag ik mezelf af. Ik besluit echter om door te varen en op de holding plekken te kijken of ik wat vissen kan spodden! Dat valt niet mee want na drie stekken heb ik nog geen schub gezien. Gedesillusioneerd  vaar ik door naar de paaiverzamelplek en laat mezelf drijven op een diepte van 3 meter. Ik kan nu nog net de bodem zien door mijn polaroid zonnebril. Na een meter of 100 te hebben gedobberd op die diepte zie ik vanuit mijn ooghoek op de eerste stek naast restaurant Opium een paar brasems het oppervlaktewater doorklieven.

Langzaam vaar ik die richting op om het spektakel beter te kunnen aanschouwen.  Aangekomen in de buurt van die plek kan ik mijn ogen niet geloven, nog nooit heb ik zoveel actieve brasems gezien die stuk voor stuk het water uitkomen. Ik aarzel niet en leg mijn boot aan één kant vast tegen een aanwezig paaltje en aan de andere kant druk ik een steekstok de grond in. Dan gooi ik snel twee hengels uit beide voorzien van een Triggerbait Scopex boilie die ik rondom afkluif om de mooie ronde vorm te camoufleren.

Lees meer