Avontuur

Wat mij de laatste tijd opvalt is dat een groot deel van de karpervissers een target heeft. Ze spreken over Mary, Willempie, de Lange Draak enz. Daarnaast lees en hoor je steeds meer uitspraken zoals: “ik had gisteren de nummer 3 van het water”. Het jagen op gewichtige vissen met naam en faam is anno 2010 mateloos populair. Om het doel te bereiken wordt door de targetvissers veelal de zelfde tactiek gebruikt als een voorganger. Het begint meestal met het  informatie opvragen via internet, langdurige voercampagnes op de plekken waar de vis in kwestie de afgelopen jaren het meest is gevangen  maar vooral heel veel uren kloppen. Waar is in godsnaam het avontuur gebleven?

Juist het grote onbekende doet de gedachten van iedere karpervisser op hol slaan. Mijmeren over het mystiek dat zich onderwater afspeelt is voor mij nog steeds een grote drijfveer. Hoe een water te doorgronden op eigen kracht weegt gelukkig nog immer zwaarder als louter het resultaat! Iedere aanbeet of lijnzwemmer op een onbekend water of tijdens een nieuwe aanpak doet mij sidderen en de adrenaline spuit werkelijk door mijn lichaam. Een pennetje dat tergend langzaam door de staart van een krachtpatser opzij wordt gedrukt en omgeven wordt door miljoenen minuscule luchtbelletjes spant iedere spier in mijn lichaam. Elk moment vanaf nu kun je met een kromme hengel komen te staan. Een klassieke situatie van spanning en sensatie doet je bloeddruk nog verder verhogen en je voelt de grote slagader in je nek kloppen, ja je leeft! Dit is karpervissen en deze ingrediënten zijn exact de redenen waarom ik 35 jaar geleden met karpervissen ben begonnen. Het gaat niet alleen om het vangen, nee het gaat ook om de beleving en de schoonheid van de natuur! Jammer genoeg zijn tegenwoordig voor een grote groep vissers alleen gewichten nog belangrijk. Hun in mijn ogen verkeerde denkbeeld is dat ze na het vangen van een paar grote vissen door collega’s als vol worden aangezien en betiteld worden als een goede karpervisser! Dat is ook de reden dat die mannen alleen nog maar vissen om hun fotoboek vol te krijgen. Spanning en sensatie hebben bij deze groep plaats gemaakt voor contacten via internet en het achter de pc informatie verzamelen van informatie betreffende het te bevissen water.  IT vissers zijn ze in de media wel eens genoemd.

Het is natuurlijk wel hun eigen keus en daar mag en wil ik niet over oordelen. Het enige wat ik kan zeggen is dat ik het jammer vind voor hun dat er door het uitgebreide computer recherchewerk weinig echte watersense wordt opgedaan. Juist dat is in mijn ogen de echte sleutel tot blijvend succes op ieder water. Hoe langer je langs het water te vinden bent des te meer leer je een water te lezen en toe te slaan op het juiste moment.

Afromen

Al een tijdje volg ik een groep vissen rondom mijn huis. Het gaat hier om een schooltje van ongeveer 25 stuks met verschillende gewichten. Naast een aantal voor de plas extreem kleine schubs zitten er ook een aantal mooie dertigplussers bij. Door veel te observeren ben ik te weten gekomen wanneer ze echt op zoek gaan naar eten. Dat bleek iedere dag op ongeveer dezelfde tijd te zijn en op hetzelfde stuk van het water. Voor en na deze tijd eten ze gedurende de dag ook nog wel maar zijn vooral de grotere exemplaren enorm op hun hoede. Om kans te maken op die wat zwaardere vissen ben ik de afgelopen twee dagen gaan vissen op de aastijden die ik tijdens mijn observaties  heb ontdekt. Dat is niet tegenstrijdig met mijn persoonlijke antipathie tegen het target visser. Ik heb hier alle info en voorarbeid zelf verricht  daarnaast gaat het mij niet om een bepaalde vis maar gewoon om een van de grotere vissen uit de groep. Natuurlijk vang ook ik graag een grote vis maar ik zal nooit concessies doen aan de manier waarop.

Woensdagmorgen rond 10 uur loop ik gewapend met een onthaakmat,  een emmertje aas en slechts één hengel richting de stek waar ze normaal op deze tijd rondhangen. (meer als die enkele hengel met wat lossen spullen heb ik momenteel ook niet want een groot deel van mijn uitrusting is helaas gestolen toch is dit niet de reden waarom ik op dit moment kies om te struinen). Door mijn goede Polaroid zonnebril zie ik dat een groot gedeelte van de school daadwerkelijk aanwezig is. Snel maak ik met wat Scopex boiliekruim een paar voerstekjes tussen en ook bovenop het in grote mate aanwezige grondwier. Dat ziet er goed uit denk ik. Dus afwachten maar en het aas het werk laten doen. Tijdens het relaxen schenk ik mezelf een lekker bakkie koffie in en geniet door mijn niets verhullende Polaroid van de rijke onderwaterwereld maar ook van alles boven de waterspiegel. De jonge watervogels krijsen van plezier en de pasgeboren futen liften mee op moeders rug. Wat geniet ik toch van al dat moois en dat alles midden in een wereldstad. Je moet er gewoon oog voor hebben! Na twee slokken van de koffie zie ik de eerste staarten aan de oppervlakte verschijnen wat aangeeft dat er vissen op hun kop staand aan het azen zijn geslagen. Het tot dan toe glasheldere water is in een keer troebel geworden. Dit is helemaal top! De eerste dosis adrenaline stroomt door mijn lichaam en met enigszins bevende handen bevestig ik een klein stukje kruim op mijn haak. De haakpunt laat ik bloot om goed te kunnen prikken. Ik gebruik geen loodmontage of rig, niets van dat alles gewoon een enkele blote haak met daarop een stukje kruim geprikt. Het aas deponeer ik iets aan de buitenrand van de voerstek waar ik nog een beetje zicht heb op de bodem. Snel laat ik de nylon lijn afzakken naar de bodem om lijncontact te voorkomen. De eerste vis schuift over mijn aas en het is meteen een dikke. In eerste instantie zwemt de dikzak te ver door maar plotseling trapt hij als het ware op zijn rem. Zijn staart komt volledig uit het water en langzaam schuift hij met zijn bek richting het haakaas. Nu is de spanning op zijn hoogtepunt want ik zie dat de vis mijn haak naar binnen zuigt en vervolgens stil blijft liggen. Ik hef langzaam mijn hengel ietwat omhoog en voel direct weerstand. Dat voelt de vis ook die er nu als een speer vandoor gaat en mijn Skarp SK5 hengel in een parabool trekt. Wat is dat toch mooi, een vis aanslaan op een meter uit de kant! Wat mis je dat soort spanning toch als je jezelf beperkt tot alleen het afstand boilie vissen. 

De vis zwemt gestaag van mij af en pakt flink wat wier mee. Dat remt hem gelukkig af want de kans had anders groot geweest dat hij om de flat heen was gezwommen en dan had ik het water in gemoeten. Nu kan ik de logge vis inclusief een pak wier beetje voor beetje terug pompen en niet veel later ligt de uitgeputte vis in mijn net. Zo dat voelt echt goed denk ik tijdens het uit het water tillen van mijn buit. Inderdaad na het uitpakken van het wierpakket blijft er een mooie stokoude Sloterplas dertiger over. Dat is een mooi begin. Niet veel later herhaal ik deze bovenbeschreven tactiek op een stekje een tiental meters verderop met echter hetzelfde resultaat, een oude dertiger. Dat is toch wel super productief 1 uur gevist en twee mooie bakken op de kant. Het struinend vissen is mij met de paplepel ingegoten. In Amsterdam wist je als karpervisser niet anders. Pennen en oppervlakte vissen was dé manier in de hoofdstad tijdens de 70-er jaren. Begin 1980 kwamen de eerste (Rotterdammers) naar de Sloterplas om ons een lesje te leren in effectiviteit. Die mannen waren hun tijd ver vooruit en visten met zelfhakingssystemen. Ze vingen zich een slag in de rondte en wij stonden erbij en keken ernaar!

Nu 30 jaar later zijn juist de oude technieken weer uitermate geschikt om de negatieve conditionering te ontlopen. Juist het gewichtloos aanbieden van haakaas brengt de vissen in verwarring die zonder enige twijfel het haakaas opzuigen terwijl ze moeiteloos de zelfhakingssystemen weten te omzeilen.

De komende tijd zal ik door mijn werkzaamheden in de hengelsportwinkel en aan mijn eigen merk natuurlijk weinig tijd hebben om uren te kloppen waardoor het struinend vissen weer helemaal hot is geworden voor deze oude krijger.

Vang ze Piet Vogel