Zou het weer zo slecht gaan worden als afgelopen zondag denk ik. Ik sta achterin de boot en krijg pardoes een ingeving en vaar richting het zwembad. Daar leg ik de boot vast tegen de afrastering waar het water maar 1 meter diep is en glashelder. Ik zeg dat we even stil moeten blijven en kijken of er een trek is richting de holdingplaats in het openluchtzwembad. Nog geen 10 seconden later zien we een dikke vis onder de boot door de veilige haven in zwemmen, gevolgd door nog één en nog één! Ze zwemmen echter niet resoluut door maar scharrelen ietwat over de bodem. Dat is voor mij het sein om hier de hengels uit te werpen. Natuurlijk mag ik niet het bad in vissen maar dat hoeft ook niet. De vissen komen van buitenaf naar binnen dus kunnen we de hengels mooi dichtbij de boot aan de buitenrand van de afrastering plaatsen. Ik pak de eerste hengel en gooi deze 10 meter bij de boot vandaan en trek na het neerkomen iets het lood terug. Ik voel meteen een behoorlijke weerstand wat duidt op een flink pak wier. Snel draai ik binnen en zie een behoorlijk bos wier aan de rig hangen. Dit verwijder ik en gooi opnieuw in, nu iets dichterbij. Daar is het schoon zeg ik gedecideerd. Nu leg ik de hengel in de rodpod en pak de tweede hengel. Marcel vraagt of het normaal is dat ik de lijn zo slap laat liggen en of je dan nog wel een goede beetregistratie hebt. Ja roep ik volmondig en een paar seconden later hoor ik hem roepen “hij gaat al”! “Pak die hengel en drillen man!”, schreeuw ik een beetje. Marcel pakt de hengel en begint aan een dril van 25 minuten. De vis is ijzersterk en neemt continu een aantal meters lijn. We hebben de boot los gegooid om niet het risico te lopen dat de vis zich vast zwemt aan de palen van het bad. Langzaam drijven we af naar een gedeelte waar de diepte meer dan 10 meter is en de vis blijft maar over de bodem schuiven. Eindelijk komt de vis omhoog en niet veel later zien we hem voor de eerste maal. Wat een bak! Het is een schub die op zeker zwaarder is dan 35 pond roep ik en ik zie Marcel nerveus worden. Hij wil deze vis absoluut vangen en ervaren drilt hij de vis uit en trekt hem boven het net. Ik schep de vis erin en voel meteen dat het een echte dikke is. We knippen de lijn snel door en leggen de vis op de mat. Daarna snel een emmer water over hem heen en als een speer naar de kant. Na het wegen blijkt dat de vis net geen 40 pond is. Ik weet zeker dat deze vis dat gisteren nog wel was want zijn flank is nu behoorlijk ingevallen. Marcel geeft er geen fuck om, hij is natuurlijk in de wolken met een nieuw persoonlijk record die hij ving na nog geen 5 minuten. Samen met Jan feliciteren we hem en maken een paar mooie plaatjes. Nu is Jan aan de beurt dus varen we snel terug naar de stek. Daar aangekomen zien we geen enkele vis meer op het ondiepe. Echter op een dieper stuk zien we een aantal vissen achter elkaar het water uit komen. We maken de keus de boot opnieuw los te gooien en iets dichterbij de springstek te gaan liggen. Dat blijkt een goede beslissing want het wordt die dag de eerste echte topdag die ik meemaak dit jaar op de plas. We zien de vissen werkelijk als gekken achter elkaar het water uit komen en na het strooien met wat pellets krijgen we ze ook naar beneden. Daarna staan de wakers niet meer stil. We kunnen niet met drie hengels in totaal vissen want iedere hengel gaat af zodra de montage de bodem raakt . Het is een heerlijk euforisch gevoel om weer eens zo een rosdag mee te maken en voor we het weten is het tijd om te gaan want morgenochtend vroeg vlieg ik naar Valencia om de Efftex te bezoeken.

Donderdagmorgen zetten Esther en Suzanne mij af op de luchthaven en meteen ontmoet ik een aantal leuke collega’s. Samen met hem loop ik naar het vliegtuig waar we nog een aantal mannen uit het hengelsport wereldje ontmoeten dat kan leuk worden. Opgetogen kom ik rond een uur of twee aan in de grote hal waar iedereen druk aan het werk is aan hun stand. Snel wandel ik door op zoek naar de stand waar ik de komende drie dagen zal staan. In de verte zie ik het silhouet van mijn goede vriend Rivai. Hij is de eigenaar van Carplinq het Indonesische bedrijf waar ik een paar maanden geleden ben geweest in Jakarta. Hij ziet mij ook en enthousiast lopen we naar elkaar toe. Hij begroet mij alsof hij zijn beste vriend weer ziet en ook de andere mannen snellen naar mij toe. De eerste roept meteen “Bullshit rig” mr Vogel en we schieten meteen in een lach. Dat was hij dus nog niet vergeten. Wat zijn het toch vriendelijke en eerlijke mensen denk ik meteen. Ik ben blij dat ik ze heb ontmoet. Rivai zegt: “Piet, we gaan morgen praten want wij willen je er graag bij hebben”. “Is dat een aanbod Rivai”? “Ja” roept hij volmondig. Laten we eerst de beurs doen en dan kijken of we echt kunnen samenwerken Rivai. Dat is goed! Die avond tijdens het eten begint Rivai en de andere directeur (zijn broer Teddy) opnieuw dat zij graag zouden zien dat ik hun team kom versterken. Jouw kennis van de materie en onze kunde om perfectie na te streven moet de ultieme combinatie zijn. We praten morgen spreekt Teddy zich uit. Die avond hebben we enorm gelachen en voor het weten is het bedtijd want de beurs begint vroeg. De volgende morgen blijkt al snel dat ik goed in het team zal passen. Nog nooit zijn er op een beurs bij hun stand zoveel bekende merken en groothandels langs geweest. Ze komen stuk voor stuk met mij praten en ik vertel ze enthousiast over de mooie materialen die zij kunnen maken. Niet alleen vertellen maar ik laat ze ook de samples zien van een aantal producten die ik hun heb gevraagd te ontwikkelen. Wie ik ze ook laat zien ze zijn allemaal enthousiast over de innovatie en de kwaliteit. Braids, Skinline en hoofdlijnen die stuk voor stuk topkwaliteit uitstralen. Ik vertel hun erbij dat ik deze serie nog wel echt op de proef moet stellen alvorens ze op de markt te brengen. Dat was vroeger in mijn tijd altijd standaard bij PB Products. De eerste dag is een groot succes en ook de dagen daarna staan de merken en groothandels in de rij om met ons (ja ik heb inmiddels gezegd dat ik graag hun adviseur wil zijn) te praten. Dat had ik zelf ook gedaan als ik nog actief was geweest bij mijn vorige bedrijf want hun materiaal is echt speciaal. Helaas is dat niet meer het geval maar Rivai heeft al laten doorschemeren dat hij mij ook de kans wil bieden opnieuw zelfstandig mijn ding te laten doen in de endgame branche. Dat klinkt als muziek in mijn oren want wat is nu mooier om nauw samen te kunnen werken met een fabriek die alles kan maken van hoofdlijnen tot tackleboxen en van Skinline tot soepele braids. Daarnaast denk ik te hebben bewezen als innovator en kenner van endgame materiaal dat ik tussen alle grote merken in toch iets moois kan neerzetten. We praten hier over een tijdje nog wel eens over want eerst wil ik het pakket van Carplinq updaten zeg ik. Dat vinden ze natuurlijk top! Helaas vliegt de tijd om en nemen we zondagavond afscheid van elkaar. Het is een topbeurs geworden voor ons en nu begint het testen. Daar zie ik naar uit!
Tot de volgende keer!
Piet