Zondag 6 juni Moeizaam

Als ik zondagmorgen om 6.30 uur wakker word loop ik meteen enthousiast naar buiten om te kijken of de school vissen die zaterdagavond in de kom vertoefde nog steeds aanwezig is. Afgelopen zaterdagavond was er weer eentje die ik niet snel zal vergeten, zo’n dag waarin alles klopt. Ik zat heerlijk te genieten van een paar mooie vissen die op een ondiep gedeelte roerloos tussen het wier lagen. Stuk voor stuk prachtige spiegels met een dikke hangbuik. Ik herkende meteen weer een vis en dat deed mij goed, hoe gek dat ook klinkt. Normaal wil je als visser natuurlijk steeds nieuwe avonturen beleven en vissen vangen die je nog nooit hebt gezien. Dat heb ik normaal gesproken ook maar na de behoorlijke sterfte van de afgelopen winter ben ik toch blij als ik een oude bekende krijger zie. Het was trouwens niet alleen een bekende vis die ik zag vanuit mijn ooghoek ook een bekende lokale visser. Aan de overkant van de kom zie ik dat deze man een aantal handen met drijvend aas het water ingooit. Dat is niet zo handig denk ik meteen want de wind staat richting de overkant, dus naar waar ik sta. Ik besluit even lekker te blijven zitten en zie dat de man een hengel optuigt en een korstje deponeert tussen de kattenbrokken. Persoonlijk vind ik die aanpak niet snugger want ik wacht meestal tot de vissen helemaal los gaan op de brokken alvorens ik zelf ingooi. Ik denk dat hij ook aan zijn kant wat vissen zag en niet kon afwachten. Net als ik wil opstaan om naar huis te lopen zie ik dat de brokken buiten zijn bereik gretig worden opgeslokt door een groep vissen. Aan de man zijn reactie zie ik dat hij zwaar teleurgesteld is dat zijn brokken de verkeerde richting op drijven en al snel pakt hij alles in. De brokken drijven nu inmiddels op 30 meter afstand van mij en ik zie de ene bek na de andere aan de oppervlakte. Ik bedenk mij geen moment en speer naar huis om mijn korsthengel te halen. Terug op de plek gooi ik een niet te grote korst over de brokken heen en trek hem rustig ertussen. Meteen een schijn aanbeet! De korst wordt ruw onder getrokken wat een enorme draaikolk veroorzaakt. Ervaren als ik ben maak ik niet de klassieke fout door meteen aan te slaan, maar wacht ik tot de drijvende lijn gaat lopen. Dat gebeurt niet dus wacht ik rustig af. Ik zie mijn korst weer aan de oppervlakte komen en opnieuw aangevallen worden. Nu loopt de lijn wel en meteen sta ik met een kromme hengel die doorbuigt tot in het handvat. De 2,5 lbs Skarp SK5 wordt nu op het scherpst van de snede getest want de vis wil om de kop heen. Ik trek uit alle macht de hengel naar achteren om dat te voorkomen en net voor de kop ontploft het water. De vis gaat compleet over de kop waardoor ik kan zien dat het gaat om een behoorlijke spiegel. Vanaf dat moment dril iets rustiger want je weet nooit of de haak tijdens het extreme afremmen iets aan grip heeft verloren. Na een paar minuten ligt de vis voor het net. Esther staat aan de overkant van de sloot en ziet mijn gestuntel met het schepnet. Ik krijg tot 4 x aan toe de vis boven het net en als ik het net wil heffen zwemt hij er weer uit. Het vele wier maakt het net topzwaar. Natuurlijk kan Esther het niet laten een dolletje daarover te maken want dat hoort er nu eenmaal bij. De vijfde keer is het wel raak en trek ik een oude krijger uit het water. Het gaat hier zeker over een mooie dertiger maar dat deert mij nu even niet! Aan de oppervlakte wordt gewoon stevig doorgegeten dus deze moet snel terug. Je moet het ijzer nu eenmaal smeden als het heet is. Die avond is weer lekker ouderwets en ik van 6 mooie vissen, allemaal vanaf de oppervlakte en op het voer van een collega visser.

Deze zondag ga ik vissen met Johnny en we hebben afgesproken om 8 uur. Voordat hij arriveert wil ik al wat pellets voeren zodat we dan meteen kunnen vissen. Ik loop na het voeren terug naar huis en zie dat Johnny gearriveerd is met een bos bloemen voor Esther in zijn ene hand en een doos appelgebak in zijn andere hand. Dat vond Esther natuurlijk enorm attent en meteen wordt er koffie gezet. Na een bakkie koffie met een appelpunt (vinden ze het gek dat ik dichtgroei, al mijn kennissen nemen gebak mee als we gaan vissen) lopen we naar het voerstekje en zien een aantal vissen in de buurt van het aas. We zien echter ook dat ze niet bijster actief zien en eigenlijk maar een beetje roerloos boven het aas hangen. We laten deze stek voor wat het is en varen de grote plas op. Daar zie ik dat Giel op Meer en Vaart vist maar er genoeg plek is om aan zijn rechterkant aan te varen een paar keer heel rustig langs de rand van het talud om te kijken of we wat vissen zien. Dat gebeurt, op meerdere plekken zien we een vis dicht tegen de oever op een diepte van nog geen meter. We leggen de boot vast aan het bordje en aan een steekstok en gooien maar 1 setje hengels in om lijndruk te voorkomen. Het water is extreem helder en we zien werkelijk alle vissoorten voorbij komen. Eerst een mooie snoek gevolgd door een paar dikke zeelten. Niet lang daarna zien we een beste snoekbaars voorbij schuiven en dan loopt plotseling de hengel van Johnny af. Hij maakt contact en de vis zwemt sloom een wierveld in waar hij de eerste minuten niet uit is te krijgen. Dan zien we de lijn tergend langzaam de andere richting opgaan en komt de slip op toeren. Johnny heeft een persoonlijk record van 26 pond en ik heb hem natuurlijk allang verteld dat het gemiddelde gewicht hier tussen de 28 en 32 pond is. Johnny is daardoor toch een beetje onzeker en hoopt dat hij deze vis boven krijgt. Opnieuw zit de vis moervast in het wier en snel trek ik mijn broek uit om het water in te gaan. Dat hoeft gelukkig niet want de vis komt weer los en met een vlugge actie schuif ik hem met een grote dot wier in het net. Ik dacht eerst dat het een klein exemplaar was maar als ik het net wil opliften weet ik dat hij over de dertig pond moet zijn. Uiteraard is het geheel nu wat zwaarder door het vele wier maar ik heb er een goed gevoel over. En na het uitpakken van het pakketje weet ik het zeker, een mooie dertiger! Dat wordt bevestigd door de Waymaster die 31 pond aangeeft. John is in de wolken. Helaas is deze vis de enige van de dag want ondanks dat we veel vissen weten te vinden vangen we er geen eentje bij. De vissen zijn nog steeds aan het paaien en degene die klaar zijn reageren heel passief op voedsel. De dag was weer snel om en ik heb ondanks het magere resultaat een superleuke dag gehad in goed gezelschap.

Woensdag heb ik een herkansing en hoop dat de vissen dan wat meer gefocust zijn op eten.

Tot de volgende blog.

Piet