Piets blog

Wat heeft het dit seizoen lang geduurd voordat ik weer eens een paar uurtjes kon vissen. Gelukkig ben ik inmiddels door mijn administratieve werkzaamheden heen zodat ik vanaf volgende week weer eens wat tijd langs de waterkant zou kunnen doorbrengen wat toch echt wel het leukste gedeelte van mijn werk is. Ondanks al mijn goede voornemens om veel te gaan vissen, blogs schrijven en filmen is het er gewoon niet van gekomen. Werk, werk en nog eens werk! Bah als ik terug denk aan al die uren die ik heb doorgebracht aan de eetkamertafel wordt ik niet echt vrolijk. De opdracht om in totaal 10 000 leaders klaar te maken voordat het seizoen echt losbarst is maar net gelukt, echter niet door mijn snelheid maar meer door het uitgestelde mooie voorjaarsweer. Het slechte voorjaarsweer is echt mijn geluk want ten eerste hadden er anders veel meer mensen naar de hengelsportwinkel gegaan om te vragen naar mijn handgemaakte leaders (tenminste dat hoop ik) en ten tweede had ik dan niet de rust gehad om er 150 stuks per dag te blijven maken. Het water had dan zeker een te grote aantrekkingkracht op mijn uitgeoefend en ik had dan op zeker een aantal dagen gespijbeld. Het nog immer veel te koude voorjaar is voor mij dus een geluk bij een ongeluk.

Gisteren voor het eerst even gevist in een stuk vaart dat vanaf de Sloterplas naar de Ringvaart loopt. Ik had de dag ervoor flink lopen zoeken rondom de wateren die vanaf de plas komen om wat vissen te vinden. Uiteindelijk vond ik een paar echte Sloterplasbakken op een rustig gedeelte van één van die vaarten. Boudewijn Margadant liep daar ook in de rondte en gezamenlijk hebben we genoten van al het moois. Wat een dikke bakken hebben wij voorbij zien trekken, af en toe keken we elkaar vol ongeloof aan als er weer eens een oude krijger vlak langs aan ons voorbij trok. Dit gebeurde allemaal op een gedeelte waar ik ze eigenlijk nog niet verwachte.

De volgende dag sta ik vol adrenaline en met een minimale uitrusting aan het water maar zie in eerste instantie geen enkele vis. Het duurt even voor ik het spelletje doorheb. De wind is deze dag echt behoorlijk stevig waardoor de vissen nu een stukje dieper zijn gaan koersen. Met mijn beste polaroid kan ik de vissen nu toch nog redelijk goed zien en kijk ik goed naar hun vaste zwemroutes. Op de plekken die het meest gepasseerd worden maak ik een paar voerstekjes en laat het voer even het werk doen. Opnieuw loop ik Boudewijn tegen het lijf die ook met zijn hengel in de rondte loopt. Ook hij ziet er een stuk minder dan de dag ervoor maar we denken hetzelfde. De vissen zijn er nog wel maar ten eerste iets meer verspreid en ten tweede zwemmen ze nu nog wat dieper. Ik wandel na een tijdje langs mijn aangelegde voerstekjes en zie op alle drie de plekjes een schim van een vis. Het is wel duidelijk dat het geen brasems zijn want daarvoor is de rug veel te dik. Zo snel als ik kan loop ik naar de bus, pak mijn materialen en plaats voorzichtig twee hengeltjes op verschillende voerstekjes neer. Ik moet de montage echter wel een paar keer in en uit het water halen om er zeker van te zijn dat ik op een schoon stukje bodem lig want de bodem van al deze vaarten zijn door de jaren heen echt overwoekerd met algen. Natuurlijk accepteer ik dat ik daarmee de aanwezige vissen even zal doen afschrikken. Echter niet voor lang want binnen 10 minuten sta ik al met een kromme hengel. De vis neemt woest lijn van de molenspoel en met een angstig gevoel in mijn donder zie ik hem richting de brug zwemmen. Ik moet nu remmen anders ben ik te laat en snel houd ik met mijn hand de spoel tegen. De hengel buigt ver door en veert dan ineens terug, de vis is losgeschoten. Dat gebeurt mij weer, bijna nooit een losschieter en nu meteen de eerste, een zo door mij verlangde, vis van het seizoen schiet los. Natuurlijk scheld ik even de boosheid van mij af maar veel tijd daarvoor heb ik niet want ook de tweede hengel gaat er rap vandoor en opnieuw sta ik met een kromme hengel. Heerlijk gevoel is dat, Hannibal van de A-Team zei altijd zo mooi: "I love it when a plan comes together!" De harde wind doet de snaarstrakke lijn zingen als Gerard Joling en voor het eerst in mijn leven vind ik dat een mooi geluid. Na een redelijk lange dril kan ik het net schuiven onder een mooie dikke spiegel. Ik onthaak de vis en plaats een van de hengels op de nog niet beviste derde voerstek. Tijdens het neerleggen van de montage zie ik ook daar een goede vis langzaam wegzwemmen maar door mijn polaroid zonnebril zie ik dat dit van korte duur is want na een aantal meter draait de vis weer om richting het aas. Ik leg de hengel in de steunen en zie Sterke Ton een vriend van mij op de brommer aankomen. Nog voor ik wat tegen hem kan zeggen begint mijn beetmelder geluid te produceren en sta ik voor de derde keer in een hele korte tijd met een kromme hengel. Ook nu weer een woeste dril en Ton helpt mij een handje met netten. Dit keer een woeste schub die gemakkelijk de dertig pond voorbij gaat. Ik ben natuurlijk super blij met dit resultaat en na nog een uurtje te hebben doorgevist zonder resultaat keer ik tevreden terug naar huis waar nog wat leaders op mij lagen te wachten De vissen zijn nu toch echt 'on the move' dus zal ik de komende week proberen een mooi stukje film op te nemen.

Aanstaande vrijdag ga ik in ieder geval weer vissen dit keer met Joey van der Hart. De vaste lezers van mijn blogs weten dat dit een jonge visser is die een dagje vissen met mij van zijn moeder voor zijn verjaardag heeft gekregen. Natuurlijk wilde ik daar heel graag aan meewerken. Ik hoop dat we dan een net zo mooi resultaat weten te behalen als ik gisteren heb gedaan.

Even schrikken

Met mijn gezondheid is het de laatste tijd enorm goed gegaan echter een paar dagen geleden kreeg ik vanuit niets een hartritmestoring met daardoor een korte stilstand. Hierdoor hebben mijn hersenen waarschijnlijk even zuurstof tekort gehad en ben ik pardoes in elkaar gezakt en met mijn hoofd op de tafel gevallen. Door die val ben ik even verward geraakt waardoor er in eerste instantie gedacht werd aan een tia. Dat was gelukkig niet het geval. Om alles goed te onderzoeken betekent het wel dat ik de komende weken opnieuw veel tijd in het ziekenhuis zal moeten doorbrengen. Gisteren voor ik ging vissen is er al een echo gemaakt van het hart en maandag moet ik een Holter kastje ophalen dat 48 uur lang mijn hartritme gaat monitoren. Ik hoop dat ze snel een oorzaak vinden want eigenlijk kan ik die ellende er niet bij hebben. Ik wil gewoon vissen! Ik denk dat dit is gebeurd door het feit dat ik al maanden geen enkele ontspanning heb gehad en veel te lang bezig ben geweest met werken. Daar ga ik dus meteen verandering in brengen!

In eerste instantie wilde ik jullie al deze ellende onthouden en heb ik het alleen aan een paar vrienden verteld en werk relaties maar al de volgende dag krijg ik ineens telefoontjes en berichten van verontruste kennissen die hadden gehoord dat ik een beroerte had gehad en klinisch dood was geweest! Om al deze indianen verhalen niet verder te laten escaleren en misschien al morgen te lezen dat ik dood, begraven en gecremeerd ben schrijf ik dus dit stukje.

Jammer voor diegenen die het graag anders hadden gezien, ik leef en voel me prima!

Helaas ben ik wel al twee jaar aan het sukkelen met als dieptepunt natuurlijk de hartritme storing van afgelopen week die mij doet vermoeden dat ik de gifbeker nog niet helemaal heb leeggedronken. Ik neem er nog maar een goed glas wijn op want ik zie wel degelijk licht in de tunnel.

Verhuizen

Ja ook dat is ons uiteindelijk gelukt. Vanaf 1 juni krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis dat staat in Purmerend zuid. Echt een mooi en groot huis met een enorme garage. Dit is qua huis een echte verbetering al zal ik wel de Sloterplas en zijn unieke bestand gaan missen. Ook mijn inmiddels korte maar toch dagelijkse wandeling door het Sloterpark zal ik erg gaan missen. Je kunt niet alles hebben natuurlijk en op dit moment is de rust van dat nieuwe wijkje en de ruimte in het huis belangrijker! Laat ik hopen dat mijn brakke gezondheid dit keer geen roet in het eten gooit!

Morgenochtend ga ik weer even lekker een paar uurtjes langs de waterkant doorbrengen en hoop opnieuw mijn nieuwe hengels even krom te mogen trekken op een oude Sloterplasbak!

Tot mijn volgende blog en vang allemaal maar een bak!

Desillusie

Witte landschappen hebben plaats gemaakt voor groene weiden. Op het water zien we weer golven van de wind, het ijs is verdwenen. Sommige bloementjes zijn in aantocht en de vogels beginnen weer voorzichtig te fluiten. De temperatuur kruipt gestaag omhoog, wat het bloed in de aders van karpervissers in beweging brengt. De winter is voorbij, het voorjaar in aantocht!

En wat voor een voorjaar! Weerkundigen voorspellen een zeer warm voorjaar, met temperaturen oplopend tot 30 graden! Dat voorspelt een hoop goeds, toch? Het lijkt erop alsof de natuur het spoor bijster is. Een tijd terug hadden we het over een elfstedentocht en nu praten ze al over temperaturen van 30 graden in april of mei? Wat voor impact zal dat teweeg brengen op de karpers? Deze snelle schommelingen in temperaturen moet wel effect hebben op het gedrag van karpers. Nu al worden er karpers gevangen, zelfs in de ondiepe polderslootjes zijn karpers actief. De karpers komen al massaal uit hun overwinter plekken. Op Facebook zie ik al menig verslag van karpervissers die aan het vangen zijn of beginnen met het aanleggen van voerplekken. Al die berichten, foto´s en verslagen geven mij ook gevoel van spanning. Ik word met dag enthousiaster om te gaan starten met vissen!

Thuis ben ik maar eens de vriezer ingedoken opzoek naar oude zakken balletjes. Een aantal verdwenen zakken kwamen snel boven tafel. De boilies zijn goed genoeg en het is ruim voldoende om een voersessie op te starten op een van de lokale ringvaarten nabij mijn woonplaats.

Aangekomen op de ringvaart, neem ik de situatie in me op. Het is rustig, ik zie weinig actie. Op een paar meerkoeten na en wat eenden ligt het water er kalm bij. Ik heb een klein bakje boilies bij mij, waar hooguit een tweetal handjes voer in zit. Niet meer, anders ben ik te snel geneigd om er nog een handje bij te voeren. Het water is nog maar net ontdaan van het ijs, dus heeft het weinig zin om nu al met kilo´s voer in de weer te gaan. Na het licht aanvoeren van een 2tal stekken keer ik weer huiswaarts. De volgende dag, kom ik terug met wederom het zelfde bakje boilies. Ook nu voer ik weer lichtjes aan op de zelfde stekken. Echt tot vissen komt het niet op een enkel uurtje na. Wel is er veel activiteit, brasems zijn er in overvloed en zelfs verspeel ik mijn eerste karper van het jaar.

Helaas zakt het weer in, het wordt kouder en kouder. Dat merk ik meteen in de toch wel vrij ondiepe ringvaart. Na het blijven aanvoeren krijg ik geen respons meer zelfs niet van brasems. Ik laat het voorlopig maar even rusten. Wachten op warmer voorjaarsweer!

Ik besluit een nieuwe poging te wagen en pak de spullen in voor een paar nachten. Ik ga bij me maatje in Zuid-Holland vissen. Me maat komt immers daar vandaan en weet enig mooie water. Zodoende kwamen we uit op een van de grotere meren in de regio, het Haringvliet. Geen water voor doetjes, laat dat gezegd zijn! Wat een enorme slok water. Maar past wel bij ons, we houden van een uitdaging en het grote sop. Het weer is wel koud en we realiseren ons beide dat het nog wel eens te vroeg kan zijn. Toch besluiten we om een inloop van een haven te bevissen waar een grote ondiepe plaat ligt. De wind stond er al een aantal dagen op en mijn maatje kon de stek aanvoeren. Vrijdagmiddag komen we aan, het zonnetje stond er goed op en de wind beukte vol op onze kant. Alles zag er veelbelovend uit! Voor mij gelijk een moment om de meeste spullen van Rods & Tackle uit te proberen. Al snel zitten we er goed bij, de hengels worden be-aast met boilies en partikels en we voeren lichtjes bij. Na wat gezellig geouwehoer is het tijd om de slaapzak in te kruipen het is immers veels te koud om lekker buiten te zitten. De avond en nacht zijn echt bitterkoud... het kwik daalt rond het vriespunt en er is echt geen fun aan. Zeker als ik er steeds uit moet om een platte eraf te halen... bah. De volgende ochtend breekt aan en het zonnetje warmt de boel enigszins op. Me maatje besluit deze ochtend om wat boodschappen te gaan halen en vertrekt richting de supermarkt. Als ik lekker aan mijn ontbijt begin en een bakkie koffie zet, hoor ik al een motorboot dicht onder mijn kant... Nee toch? Die vaart toch niet door me lijnen? Als ik omkijk zie ik idd dat er een politieboot tegen de kant aanlegt en 2 agenten mijn kant op komen lopen.... Nee toch? Kan niet waar zijn. Hij benadert me vriendelijk en bekijkt de boel. Hij wilde eerst zien met welk aas ik aan het vissen was en alle hengels moesten eruit. Oke dat is geen probleem. Gelukkig was dit allemaal in orde, hij loopt nog wat rond en vraagt hoe het gaat... Als hij opeens begint over de overige 2 hengels van mijn maat... Ben je alleen? Nee me maat is even boodschappen halen komt zo terug. Hij wilde zijn papieren zien en die had hij gelukkig achter gelaten. Hij bekijkt die van mij ook. Ik zie hem denken... Tja ik moet je toch een proces verbaal geven. Immers de hengels lagen nog in en je maat is er niet... Wat? Hij is even weg en binnen 30 minuutjes terug. We vissen beide met 2 hengels en houden ons altijd aan de regels... Tja, maar je vist met 4 hengels en je vergunning zegt dat je maar met 2 mag vissen. Je akte is dus niet geldig. Hij begon te schrijven... serieus? Okay, de hengels hadden er uit gemoeten, maar kom op! Goed, een boete 280 euro!!! Wat... dat meen je toch niet? Door rood rijden, of niet handsfree bellen is goedkoper! Zelfs winkeldiefstal... Ik voel me een echte crimineel die een zwaar misdrijf is begaan. Onbegrijpelijk dat ze hiervoor een prent schrijven. Maar goed, je kunt er niets tegen beginnen. De man vertrekt en een gedesillusioneerde Alex achter latend. Toen mijn maatje terug kwam met de boodschappen begreep hij er ook niks van... Maar goed, ze hebben een quota te halen het is niet anders. Maar het wordt nog zieliger, als opeens na 10 minuten 2 viscontroleurs verschijnen van de lokale visvereniging... Zo jongens waar zijn de derde hengels?? Huh... welke derde hengel? Tja, we hoorden dat hier jongens zaten te vissen met drie hengels... Nou maat dan ben je niet goed voorgelicht want we hebben niet eens een 3e hengel. Oh, en wie is die jongen uit Hoorn? Mag ik je papieren en het boekje even zien... Wat? Serieus... Kom je nu echt kijken of het Haringvliet een verenigingswater is in de hoop dat je mij ook nog even een lokale visvergunning kan aansmeren? Ongelofelijk. De man bladert 5 minuten door het boekje als hij eindelijk tot de ontdekking komt dat het water een staatswater is waar je geen lokale vergunning voor nodig hebt. Ze kijken nog wat rond, maken wat foto's voor Twitter??? Serieus moet je nu ook nog "bewijs" hebben van je controle? Anders haal jij je zeker ook je quota niet van visserijcontroles, immers als controleur moet je ook minimaal een x aantal controles per jaar uitvoeren. Top mannen!

Laten we het maar snel proberen te vergeten, en verder gaan met onze visserij. De zon verdwijnt aan de horizon en het word weer berenkoud. De wind neemt maar toe en zelfs af en toe komt er een regenbui over. Deze nacht levert dan ook niks op, geen brasems niks. De volgende ochtend zijn we humeurig, we hebben het koud, geen zon, en nattigheid breekt ons. De prent is de boosdoener geweest, we hebben er geen zin meer in. Snel besluiten we om onze spullen in te pakken. Het is leuk geweest voor nu. Eindelijk thuis heb ik alles even kunnen laten bezinken en weet ik dat de agent zijn werk deed. Over het nachtvissen heeft hij immers niet gezeurd. Maar goed ik heb vaker dergelijke situaties meegemaakt, men gaf dan een waarschuwing of deed er niet al te moeilijk over. Ach, dit keer wel de pineut het is niet anders. Niet getreurd begin ik snel weer met het aanvoeren van de lokale ringvaart. Hopelijk dat de zon snel warmer wordt en het water lekker opwarmt. Ook staat over een aantal weken de eerste echte Frankrijk trip op de agenda. Heerlijk, naar het land van stokbrood en wijn! Ik kan niet wachten en zal dan ook tegen die tijd weer een blog schrijven!

Groeten

Alex Poot

Vrijdagmorgen 13 april 2012, 7:30

De wekker haalt mij bruusk uit mijn slaap. Hoewel ik nog moe ben is het tijd om op te staan want ik heb nog een paar dingen te regelen voor mijn sessie van dit weekend. De oorsprong voor deze sessie ligt op het forum riviervissen.be. Er wordt hier ieder jaar een game gespeeld waarin de verschillende forumleden kunnen deelnemen aan een uitwissel sessie. De leden kunnen dan ook gokken en op het einde van de rit zijn er leuke prijzen te winnen. Enfin, ik spring (lees: strompel) uit mijn bed, nog slaapdronken begeef ik mij naar de badkamer. Ik draai de kraan van de lavabo open en smijt een paar handen ijskoud water door mij gezicht. Dat noem ik nu eens wakker worden se! Op een paar seconden tijd evolueer ik van snooze-modus naar action-modus. Ik grabbel wat kledij uit mijn kast die ik gelijk aan doe. Voor de zekerheid neem ik ook nog wat extra reserve kledij mee. Je weet immers maar nooit... 8:00, tijd om onze kleine meid uit haar bedje te halen want met een uurtje komen opa en oma onze flinke meid ophalen en kan ik alles in mijn auto laden. Het valt me op dat ik weer heel wat heb klaar staan. Ik vraag me soms toch wel af wat ik allemaal met me mee zeul... Tegen half 10 is de berlingo vol gelanden en ben ik er klaar voor. Nog snel een hapje eten en dan richting mijn bestemming. Ik start mijn GPS op en tik de eindbestemming in. Hmm, een uurtje of 2 rijden geeft de GPS aan. Met wat geluk en niet teveel file zou hij nog wel eens gelijk kunnen hebben. Allé, en route dan maar. De reis verloopt voorspoedig en een half uur vroeger dan afgesproken arriveer ik ten huize mijn sessiemaat. Ik stap uit en bel aan. Ik word gelijk hartelijk ontvangen door de Moeder van Laurens. Ze zegt me dat ik mooi op tijd ben want met een half uurtje mag ik al gelijk aan tafel aanschuiven. De toeval wil dat de zus van Laurens een extra opleiding als kok aan het volgen is. Buiten het feit dat deze jonge dame aardig haar mannetje kan staan in de keuken ziet ze er ook nog leuk uit ook... Na een heerlijke maaltijd wordt het maar eens tijd om een kijkje te nemen aan de vaart. We nemen een paar oude fietsen uit de schuur en nemen alvast wat boilies mee om op een paar plaatsje te voeren. Laurens vertrouwt me toe dat hij erg mobiel vist en nooit veel voert. Dat zijn aanpak loont bewijzen zijn leuke vangsten van de afgelopen weken.

We beginnen onze tocht aan een brug in de buurt vanwaar Laurens woont. Hier zie ik ook gelijk de enige boot liggen die over de vaart vaart. Deze boot is eigenlijk een soort van pendelboot die toeristen van het ene stadje naar het andere brengt en weer terug. De boot vertrekt zowat om het 1.5 uur. Als je dus in het midden of overkant van het kanaaltje vist doe je er dus best aan om ofwel een backlead te gebruiken ofwel je stokken binnen te draaien. Maar aangezien we vrij veel gaan verkassen zullen we hier niet veel last van hebben en hebben we aan de boot een goeie tijdsindicatie om te zien hoe lang we al op een stek zitten. Tijdens de fietstocht valt het mij op dat er aan beide zijde van de vaart aardig wat verkeerd voorbij komt. Daar bovenop komt ook nog eens dat men hier het gaspedaal goed naar beneden drukt. Dus eigenlijk niet zo'n rustige omgeving. We houden op een paar plaatsen halt om te zien of we nergens geen vissen kunnen spotten. Op basis van Laurens ervaring voeren we een paar stekken aan die we straks om beurt zullen afvissen en hopelijk ook afromen. Rond 15 h krijg ik een berichtje van Paul, de beheerder van het forum, om te vragen waar hij moet zijn om de stoeltjes die Piet cadeau doet voor de game te kunnen ontvangen. We spreken af dat hij naar het thuisadres van Laurens rijdt. Tegen 16h komen we terug bij Laurens thuis waar Paul ons al staat op te wachten. Na een korte babbelen en overdracht van de goods besluiten we om de spullen van Laurens in mijn auto te kieperen en kunnen we op pad gaan. Het valt me op dat hij maar weinig spullen bij zich heeft. Enfin, we hebben besloten om aan de brug in te starten omdat we hier een vis genaamd quasimodo hadden gespot. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de vis er niet echt gezond meer uitzag en ik vrees er dan ook lichtjes voor dat de vis in de komende weken het loodje zal gaan leggen. Maar goed, we hopen er echter op dat hij niet alleen is... Na een paar uurtjes vissen zonder resultaat besluiten we om te gaan verkassen. We besluiten dan maar om ergens halverwege de vaart plaats te nemen. We hebben deze stek gekozen omdat we ook hier wat visactiviteit hadden gezien. Jammer genoeg brengt ook deze stek geen vis op de kant. We besluiten dus nog maar eens te verkassen. Dit keer naar een stuk in in de buurt van een nabij gelegen stad. Laurens heeft hier de afgelopen weken een paar mooie vissen weten te strikken. Het vertrouwen is dus hoog. Aangezien het al redelijk laat is geworden besluiten we om hier ons nachtelijk kamp op te zetten. Ondanks het feit dat we eigenlijk niet zouden nachtvissen besluiten we het er toch maar op te wagen. Aangezien Laurens nog niet voorzien was van het nodige nachtvis materiaal zoals een deftige slaapzak en een bedchair gaat hij onder zijn oval plu overnachten op een matje!!! Ja, je leest het goed een matje! Ik besluit om hem mijn opblaasmatrasje te geven dat ik normaal als extra matras op mijn bedchair leg. Verder heeft Laurens nog wat extra kledij bij en een slaapzak die beweert het uit te houden tot -10 °C. De slaapzak zal het wel overleven, maar degene die erin ligt zal het toch redelijk fris gaan hebben vrees ik! Als ik had geweten dat hij zo wilde overnachten had ik wel een extra bedchair en slaapzak in de auto gesmeten. Maar goed, na het kamp in orde te hebben gezet leggen we de hengels op een paar interessante stekjes en praten we nog een beetje over zijn en mijn visserij. Tegen middernacht besluiten we maar om onder de wol te kruipen. Na een rustige, eigenlijk een te rustige nacht wordt ik tegen een uur of half 7 wakker. Ik besluit om het fototoestel uit de wagen te halen en een paar sfeer shots te schieten. Als ik bij Laurens ga kijken lijkt het wel alsof ik een dikke blauwe rups zie liggen. Ik weet niet waarom, maar ik ben ervan overtuigt dat hij het KOUD heeft gehad. Een uurtje later komt er stilaan leven onder de plu van Laurens. Ik zie een verfrommelde jonge kerel onder de plu vandaan komen. Als ik hem vraag of hij niet te koud heeft gehad zegt ie dat het wel mee viel. Hmm mij lijkt het tegendeel maar ik laat het er maar bij. We bevissen deze stek tot een uur of 9 het kon echter niet baten, de piepers houden radiostilte net zoals de karpers want we zien totaal geen activiteit...

We besluiten dan maar om alles weer in de wagen te kieperen en opzoek te gaan naar onze volgende stek. Om een lang verhaal kort te maken verkassen we die dag nog een keer of 5. Echter zonder resultaat... Tegen de avond besluiten we om terug naar een stek te gaan waar we wel vis verwachten. Voor we hier weg gingen hadden we nog lichtjes wat boilies gevoerd. De hoop is dus hoog. Ik besluit gezien de beperktheid van de stek slechts met 1 hengel te vissen. Teveel hengels op deze stek zou volgens mij teveel van het goede zijn. We zetten ons met de stoeltjes achter de wagen zodat we uit de koude noorderwind zitten. Na een uurtje vissen volgt er plots uit het niets een aanbeet op mijn hengel. Een volle fluiter. Ik spring uit mijn stoel en spurt richting hengel. Ik sleur de hengel uit de steun en draai de vrijloop dicht. De lijn spant zich op en valt gelijk weer slap. Lijnbreuk! Totaal verbouwereerd laat mijn tegenstander mij achter... Krijg je eens een beet dan verspeel je hem nog door een lijnbreuk! Driewerf fuck!!! Ik ben pissed!! Ik bijt echter door de zure appel en hermonteer mijn hengel. Een paar minuten later ligt hij weer klaar op de hotspot. Ondertussen bid ik om een herkansing. Die herkansing komt er want na een 45 minuten wachten krijg ik opnieuw een volle fluiter. De nieuwe sweet seduction van Dream Baits rules zeg ik tegen Laurens. Dit keer maak ik wel contact met mijn tegenstander en krijg ik de kans om mijn nieuwe hengel, de "el classico" van Piet Vogel Rods and Tackle, te testen. Deze 2 ½ lbs hengel doet wat hij moet doen en ik slag erin om de eerste vis van de sessie op de mat te leggen. Het betreft een projectspiegeltje (uitzet 2009). Het visje wordt secuur gewogen en de naald blijft stilstaan op 10.4 kg! Ik ben terecht blij en zeg tegen Laurens dat de volgende run voor hem zal zijn, ook al zou de aanbeet van mijn hengels komen... Jammer genoeg komt er geen volgende beet meer en besluiten we te verkassen naar onze nachtstek. Voor we echter hier neerstrijken gaan we nog even langs Laurens zijn thuis zodat hij wat extra kledij kan uithalen om zo de koude kille nacht te overleven. Hoezo ik heb het niet koud gehad... Als alles weer op zijn plaats staat en ligt zetten we ons nog wat op onze stoeltjes en drinken we een lekker fris pintje. Tegen 23h zoeken we dan maar onze slaapzakken op. Ook nu brengt de nacht geen actie... (misschien maar goed ook want ze zouden voor de game toch niet meetellen aangezien we eerst hebben gezegd dat we niet zouden nachtvissen.) Tegen 9:30 verkassen we nog een laatste maal. We gaan nog een paar uurtjes proberen op de stek waar ik gisteren de aanbeten heb gehad. Dit maal hebben we geen succes en tegen 12h besluiten we een punt te zetten achter deze leuke game. Ik drop Laurens af bij zijn thuis en kan gelijk weer mijn benen onder een gedekte tafel zetten! Wat is het leven toch mooi! Na wederom een heerlijk maaltijd bedank ik de familie Neirinck voor hun gastvrijheid en maak ik mij op weg terug naar Limburg!

Nogmaals bedankt voor de leuke sessie en ik zie je in augustus terug voor een sessie op de Waalse maas!

Tight Lines!

Petertest

Iedere ochtend zodra ik mijn koffie heb ingeschonken loop ik meteen door naar het balkon om te zien of de karpers eindelijk uit hun winterslaap zijn. Tegen beter weten in hoop ik iedere keer dat het dit seizoen anders zal zijn dan in het verleden. Tja, we willen zo graag hé, dat herkennen jullie natuurlijk allemaal. Toch zal het op mijn thuiswater nog wel een weekje duren alvorens de vissen echt 'on the move' gaan. Het water is gewoon erg diep en nog steeds behoorlijk koud. De vissen liggen al vast vanaf het late najaar in een of andere tussen laag die net even warmer is dan de rest van het water. Als de zon nu even lekker door gaat schijnen en de toplaag verwarmt en daarna een lekkere stevige Hollandse wind het water door elkaar mixt dan is het bingo. De hongerige vissen zullen zich dan massaal gaan verzamelen op de uittrekroutes en dan zijn ze (zolang ze daar verblijven) heel goed vangbaar. Jammer genoeg is dat nog niet aan de orde en zijn de weersverwachtingen niet al te optimistisch. De brasems daar in tegen zijn wel al behoorlijk actief rondom mijn flat maar karpers ho maar! Even geduld dus nog.

Excuus trouwens voor late verschijnen van mijn blog maar ik heb het even razend druk met allerlei zaken die ik niet graag doe maar nu wel eens gedaan moeten worden. Vandaar de vertraging. Zodra ik weer kan gaan vissen, denk zelf in de loop van volgende week zal ik weer wekelijks een geschreven blog verzorgen die zo nu en dan zal worden aangevuld met een Urban filmpje. Ik heb er in ieder geval veel zin in dus laat de zon maar komen!

Voor nu houd ik het kort en zal deze blog aanvullen met (voorlopig) het laatste info artikel over het aanpakken van verschillende wateren.

Vang een bak!

Karpercursus deel 4 Grote Franse stuwmeren en waterreservoirs

24 november 1993, Na een week lang spartelen in de vette klei laat mijn beetverklikker voor de tweede keer deze nacht een enkele piep horen. Ik bevind mij aan Foret d Orient, 2400 hectare water in midden Frankrijk en vis op 300 meter uit de kant. Met een lampje schijn ik op de hengeltop en zie deze lichtjes terugveren, yes beet! Door de enorme rek in mijn nylon hoofdlijn is een echte run onmogelijk. Met trillende handen pak ik de hengel en voel een lome weerstand. Stapsgewijs neemt het verweer steeds meer toe en mijn knieën beginnen door de spanning en de kou ongecontroleerd te trillen. Wat een avontuur, zou het een bak zijn? Om niet verstrikt te raken in een hek (dat zich onderwater bevindt en mij al een vis heeft gekost) klim ik de hoge dijk/dam op. Door hoog boven het wateroppervlakte te staan komt de vis vanzelf richting de oppervlakte en waarna ik hem veilig over het hek kan loodsen. Het is aardedonker en aan de hoek van mijn lijn te zien moet ik het obstakel inmiddels voorbij zijn. Ineens zit de boel muurvast! Nee hè, niet weer! Hevig teleurgesteld wil ik mijn hengel van de dijk afgooien maar dan hoor plotseling een vreemd geluid. Wat hoor ik daar beneden? Ik richt de MacLight naar de waterrand en zie tot mijn ontsteltenis dat mijn vis op de vette klei ligt te klapperen. Hoe is het mogelijk? Ik heb hem door de keiharde golven gewoon het strand op getrokken. Snel maar toch gecontroleerd laat ik mij van de steile dijk afglijden en sluit mijn eerste echte Orientvis in de armen een prachtige spiegel van 36 pond, mijn god wat ben ik blij! Dit is pas voldoening!

Net als de rivieren is het vissen op grote meren in Frankrijk een super uitdaging. Een tak van het karpervissen welke slechts voor een handvol doorzetters is weggelegd. Zelden krijg je een beloning voor de vele uren en al het zware werk. Vallen alle puzzelstukjes een keertje goed dan is er werkelijk niets mooier dan een vis drillen op zo een mega bak water. De grote uitgestrekte stuwmeren of waterreservoirs worden gebruikt als aanjager voor een energiecentrale of als drinkwaterbuffer. In de meeste wateren zijn kleine hoeveelheden karpers uitgezet, waardoor het voor ons natuurlijk enorm moeilijk is de vissen te vinden. Karpers kunnen op dit soort wateren uitgroeien tot astronomische gewichten maar verlies nooit uit het oog dat alleen al het vangen van een karper op zo een water tot een ieders verbeelding spreekt.

Waterkeuze

In de eindjaren 80 komt er een geruchtenstroom op gang over een tweetal grote wateren in Frankrijk waar enorme vissen worden gevangen. In die tijd is een dertigponder in ons kikkerlandje nog een grote vis maar zien we in de magazines ineens Franse kanjers van meer dan veertig pond verschijnen. De karperwereld staat op zijn kop en een paar specialisten gaan de meute vooruit en boeken grote successen. Na deze pioniers en de nodige publicaties trekken groepen Engelse, Duitse, Nederlandse en Belgische karpervissers richting het beloofde land! Naïef rijden de meeste in sneltreinvaart vele potentiële wateren voorbij gefixeerd over het feit dat alleen op de twee bekende meren karpers zouden zwemmen. Een paar slimme mannen stopt toch maar eens halverwege en ontdekken goud! Denk maar eens aan Arnout Terlouw die samen met zijn vismaat stuit op een Charmant meer in midden Frankrijk. Deze mannen schrijven daar geschiedenis met vissen van 50 en zelfs 60 pond. Dit betekent een kentering in de gedachten van de toenmalige Frankrijk gangers. Ineens wordt duidelijk dat bijna op ieder Frans water grote karpers zwemmen. Er zijn onbegrensde mogelijkheden en tot op de dag van vandaag kun je nog wateren ontdekken waar de meute nog niet is geweest.

Het is aan de echte pionier dit soort wateren op te zoeken en dat is tegenwoordig een stuk eenvoudiger geworden door Google Earth en Google. Heb je een interessant water op de kaart gevonden Google dan de naam en het woord carp, je zult versteld staan over de informatie stroom die op je beeldscherm verschijnt. De Franse vissers zijn gelukkig nog heel open met namen van wateren, doe er discreet je voordeel mee!

Stekkeuze en het opzoeken van de vissen.

Het uitgestrekte water in combinatie met de relatief lage karperbezetting maakt het van essentieel belang de vissen eerst op te zoeken alvorens je volledig te instaleren. Helaas is onze sessie uitrusting de laatste jaren flink uitgebreid en hebben we voor onszelf een grote valkuil gecreëerd. Veelvuldig en soms hoognodig verkassen is daardoor eigenlijk te intensief geworden. Je kunt beter eerst voor een lokale camping kiezen en vandaar uit de vissen zoeken en voerstekken opbouwen. Deze aanpak is een win win situatie, ten eerste zit je meteen in de buurt van de vis (mits je die hebt gevonden) en ten tweede leer je het water goed kennen zodat het een volgende sessie gemakkelijker wordt. Een passieve tactiek maakt je afhankelijk of er überhaupt wel een keer wat vissen voorbij komen zwemmen en geloof mij soms zijn er in bepaalde sectoren van het water maanden lang geen karpers te bekennen.

Hoe groot een water ook is, je kunt enorme gedeeltes meteen afschrijven, denk maar eens aan zuurstofarme extreem diepe gedeeltes. Met een bootje kun je het best beginnen in de ondiepe, wierrijke baaien. Laat je daar ronddrijven en niet zelden kom je dan de vissen tegen die gewoon onder je rubberbootje doorzwemmen. Vooral in het voorjaar en de zomer zijn de ondiepe baaien een goede want juist daar bevindt zich het natuurlijke voedsel. In het najaar zoek ik naar onregelmatigheden in de bodemstructuur zoals een plateau of de randen van een oude rivierbedding. Het water is dan meestal goed doorgemixt zodat de vissen de diepere gedeeltes opzoeken. Kijk naar strategische punten zoals uitlopers van het talud of de randen aan de buitenzijde van een baai. Dat zijn de trekroutes die vissen graag nemen.  

Dagvissen of nachtvissen

Persoonlijk vis ik op dit soort wateren ook bijna nooit 's nachts. Ik bivakkeer graag op een camping in de buurt van het water en laat mijn voer het werk doen. Nachtvissen is in mijn ogen eigenlijk niet nodig want juist door mijn mobiliteit kan ik snel schakelen. Dat wil niet zeggen dat nachtvissen minder goed zou zijn. Doe je dat op een mobiele manier met alleen de noodzakelijk materialen bij je (het basiskamp op een camping) dan kan het heel erg effectief zijn maar voor mij te zwaar om vol te houden.

Aanpak kort samengevat: water uitkiezen, een basiskamp (camping) creëren, vissen opzoeken en trekroutes bepalen, water uitpeilen met een dieptemeter en aanvoeren vergeet hier niet de Aquascoop om de schone stekken te vinden en vooral veel genieten!  

Materiaal

We kennen allemaal het spreekwoord "met de Franse slag" en dat geld zeker voor de grote Franse meren. Onderwater treft je er werkelijk van alles, boomstronken, funderingen, hekken enz. alles laten ze achter en vervolgens wordt het meer met water gevuld. Wapen je daar dus tegen en gebruik materiaal dat tegen een stootje kan. Ik kies voor pittige 12 feet hengels met een testcurve van 3 lb. Die zware hengels zijn een must omdat in veel gevallen op grote afstanden moet worden gevist en zwaar lood nodig is om verschuiven van de montage tijdens harde wind te voorkomen. Nylon gebruik ik om mega wateren niet meer omdat de enorme rek een slechte beetregistratie geeft. Ik prefereer Rigsolutions Down2earth 30 lb, een zinkende gevlochten lijn met een minimale rek. Als buffer (beetje rek) knoop ik 10 meter C-Tru 30 fluoro carbon ervoor. Nog een nadeel van nylon: het onmogelijk een vis die zich heeft vastgezwommen in een wierveld los te trekken vanaf de kant. Hoe hard je ook trekt de vis zal geen krimp geven door de enorme rek die werkt als elastiek, gevlochten lijn daarin tegen snijd wierstengels gewoon en geeft meteen druk op de vastgezwommen vis waardoor deze snel weer vrijkomt. Een rodpot gebruik ik liever niet want met losse steunen kun je veel verspreider vissen en maak je dus meer kans. Daarnaast kun je steunen ver uit elkaar zetten en zo ruimte tussen de hengels te houden. Ik gebruik lichtgewicht carbon bancksticks van Targetbaits&Tackle. Onmisbaar is ook een degelijke rubberboot. Mijn voorkeur is eentje met een aluminium bodem van minimaal 2.70 meter en een zware (50lb) elektromotor. Daarnaast hebben een goede dieptemeter en GPS grote meerwaarde. Vergeet trouwens nooit een zwemvest aan te trekken want op deze enorme wateren kan het spoken.

Over aas kan ik kort zijn kwantiteit (toch wel 50 kilo per week) is belangrijker dan kwaliteit. Als de vissen eenmaal zijn gevonden is het niet nodig een boilie met dure water oplosbare ingrediënten te gebruiken. Is zelfs eerder negatief want dit soort attractief aas trekt ook veel witvis aan en een paar brasems per nacht ophalen op 300 uit de kant is geen pretje! Gewoon een degelijk no nonsens bol op de juiste stekken is top. Ik vertrouw nog altijd op de MSB Roasted Nutt. Deze zoete bol heeft mij op de grote wateren nog nooit in de steek gelaten.

Vissen op dit soort wateren is zeker niet gemakkelijk en vergt enorm veel doorzettingsvermogen van de visser in kwestie, je krijgt er niets cadeau. Toch is het voor mij absoluut een van de mooiste takken van onze hobby want ik geniet van het gehele plaatje. Vanaf 1987 vertrek ik ieder jaar opnieuw richting een voor mij compleet onbekend water om zo mijn nimmer aflatende pioniersdrift te bevredigen.

Vangen is mooi maar genieten is top!

Piet Vogel