Piets blog

Helaas ben ik nog steeds niet kiplekker en sukkel maar door. De China trip heeft mijn hele bioritme in de war gestuurd en dat samen met de klachten die ik al had maakt het leven momenteel extra zwaar. De volgende trip zal ik mij echt gaan voorbereiden alvorens in het vliegtuig te stappen naar een ver land want ik merk echt dat ik niet de jongste meer ben. In mijn hoofd denk ik echter nog te vaak dat ik nog steeds dat jongetje ben maar mijn lijf praat een heel andere taal. Deze twee communiceren erg slecht waardoor ik vaak rare dingen doe die mijn lichaam eigenlijk niet meer aan kan opbrengen of in een lager tempo. Oké accepteren dus en langzaam de draad weer proberen op te pakken. Sinds afgelopen maandag weer begonnen met de productie van de handgemaakte leaders en dat was de eerste dag echt afzien. Gelukkig zit ik nu weer in het juiste ritme en produceer 100 tot 150 leaders per dag. Nu denken sommige van jullie dat dit een broodje aap verhaal is maar geloof me dat is het niet. De reden waarom ik zelf de leaders wil maken is dat ik de kwaliteit naar een hoger niveau wil brengen en dat is in mijn ogen nodig. De leaders gemaakt in Azië zijn helaas niet allemaal van het zelfde niveau en zolang dat nog niet is verbeterd maak ik ze in vervolg zelf. Dat kost tijd maar levert ook veel op in de zin van kennis, handigheid en kwaliteitcontrole. Deze factoren brengen hopelijk het vertrouwen van de gebruiker weer helemaal terug. Een grote groep vissers heeft het afgelopen jaar gevist met een Free-Fall leader en vele zijn er helemaal tevreden over echter aantal vissers heeft door verschillende oorzaken hun vertrouwen in het materiaal verloren. Dan kwam bijvoorbeeld door het moeizame splicen, loskomende lusjes enz. echter die groep wil ik graag terug winnen. Het materiaal is echt heel betrouwbaar en heeft vele voordelen ten opzichte van andere leader materialen. Door het helemaal zelf maken van deze range leaders en door het maken van een nieuw How to Use filmpje hoop ik dat ook die groep vissers weer vol vertrouwen Free-Fall leaders gaat gebruiken. Ik heb vandaag al een gedeelte van dat filmpje opgenomen en zal morgen de laatste opname maken. Begin volgende week monteren en online zetten. Na het zien van het filmpje weet ik zeker dat iedereen in staat is zelf een leader te maken. Vind je het echter makkelijker er eentje te kopen dan garandeer ik je dat deze door mij gemaakt is als er op de verpakking staat handmade bij Piet Vogel. Ondanks alle fysieke ongemakken gaan dit soort werkjes mij gelukkig nog prima af en dat komt gewoon omdat ik het leuk vind te doen. Met mijn handen werken heb ik eigenlijk altijd al gedaan want al vanaf dat ik de lagere school verliet wist ik dat ik timmerman zou worden. Dat was mijn 21 jaar oudere broer ook dus wilde ik dat ook en tot op de dag van vandaag vind ik het nog steeds prachtig iets met mijn handen te doen, nee viezeriken niet alles!

Langzaam gaan we eindelijk richting het nieuwe seizoen en iedere dag zie ik de heerlijke lente dichterbij komen. De temperatuur is alweer een weekje boven nul en de voorjaarsbloemetjes steken voorzichtig hun kopjes boven het maaiveld uit. Ook zie ik hier en daar al wat bomen in de bloei staan en hoor ik de vogeltjes het hoogste woord hebben. De geuren van de lente brengen mij in extase want voor mij is dat de mooiste periode van het jaar. Ook heb ik voor het eerst sinds november een karper voor mijn balkon zien zwemmen. Het was eentje die er afgelopen seizoen niet weg te slaan was dus waarschijnlijk heeft deze onder de brug overwinterd. Het was een supermooi gezicht de vis te zien zwemmen onder het ijs dat nog steeds niet helemaal weg is. Het bloed begint te kriebelen en ik weet dat ik een mooi en lang seizoen tegemoet ga. Alle werkzaamheden voor Rigsolutions en Rods&Tackle zijn in april helemaal klaar en zal mijn werk vanaf begin mei bestaan uit vissen, schrijven, filmpjes maken en vooral genieten; zoals mijn dochter altijd zo mooi zegt "ik kan bijna niet wachten".

De soap 'waar wonen de vogeltjes'

Wist ik het maar, alle mogelijkheden zitten momenteel op doodspoor. We weten het zelf helemaal niet meer laat staan wat de buitenwacht ervan moet denken. Zelfs Vinkenveen is op het laatste moment afgeblazen omdat Esther de beloofde baan helaas toch niet kreeg. Na de goedkeuring van haar leidinggevende en P&O is het afgewezen door de budget afdeling. Jammer want dat had een ideale tussenstap geweest voor ons, vissen en werken vanuit de tuin! Nu zijn we echter aan het denken om in Limburg te gaan kijken en misschien daar een huis direct aan de Maas te gaan bewonen. Op die manier zit in snel in Frankrijk en is de Maas natuurlijk een mega uitdaging. Woensdag hebben we een afspraak met een makelaar in een dorp vlak bij Maastricht om daar een tweetal huizen te gaan bezichtigen. We gaan maar weer met frisse moed opzoek naar een alternatief hoewel het Frankrijk verhaal wel weer behoorlijk aan ons knaagt.

De Pretender boot

Na het plaatsen van de twee foto's heb ik via de mail vele vragen en mooie reacties gekregen. Allemaal bedankt hiervoor echter ik moet nog proefvaren dus ik weet nog niets van de vaareigenschappen, maar qua ruimte is hij echt top!

Als laatste wil ik mijn excuus aanbieden aan de klanten en de eigenaar van Hengelsport de Meulenare dat ik op het laatste moment mijn bezoek moest afzeggen. Gisteren had ik nog 39 gr koorts en dan is het gewoon niet verstandig buiten de deur te gaan werken. Hier werk ik natuurlijk ook maar zodra het niet meer gaat laat ik mij door Esther naar bed brengen met een warme kruik. Voel ik mij weer wat beter dan vervolg ik mijn werkzaamheden.

Jammer maar ik moet nu echt naar mijn lichaam luisteren voordat het te laat is.

Tot de volgende blog

Vrijdag 3 februari rijd ik vroeg in de morgen richting Zwolle om daar de stand van Rigsolutions en Rods&Tackle op te gaan bouwen. Ik wordt vergezeld door Sterke Ton (typisch Amsterdams natuurlijk die bijnamen de mijne is trouwens Piet Patat en geloof me ik weet niet waarom!) en we hebben er zin in, ondanks de slechte weerberichten. De KNMI voorspelt veel winterse neerslag maar wij zien tijdens onze rit van ruim een uur een strak blauwe hemel en knalrode zon. We grappen dat ze er wel weer erg ver naast zitten en voorspoedig bereiken we de plaats van bestemming. Na het afhalen van onze opbouwpasjes zien we dat het lichtjes begint te sneeuwen. We besteden er echter geen enkele aandacht aan want we zijn helemaal gefixeerd om zo spoedig mogelijk onze stand gereed te hebben. Daarna kunnen we dan op ons gemak ontspannen over de beurs heen slenteren en met de andere bedrijven een praatje te maken. Af en toe werp ik een blik naar de open deuren en zie dat het inmiddels aardig doorsneeuwt. Na een uurtje of twee horen we de eerste verontrustende berichten over het feit dat de wegen volstromen (800 km file) en de treinen bijna allemaal zijn uitgevallen. De euforie maakt meteen plaats voor gezond verstand en ik bel met Esther om haar te vragen het eens uit te zoeken. Niet veel later belt ze terug en hoor ik dat de A28 geheel is afgesloten door een aantal ongevallen. We kunnen niet weg! Dat is een fikse tegenvaller want ik wilde graag vroeg thuis zijn en deze laatste avond voor mijn vertrek naar China rustig op de bank met mijn gezin doorbrengen. Na een aantal belletjes over en weer is het inmiddels 3 uur geworden en moet ik een beslissing nemen, weggaan of een hotel zoeken. Ik kies voor de eerste optie want de drang naar mijn meiden is te groot. Om even over half 4 rijden we de A28 op en zien tot onze grote verbazing dat het erg rustig is. De eerste 10 minuten kan ik zelfs 80 rijden en kom werkelijk geen andere auto tegen. Niet veel later slaat het noodlot toe en zien we in de verte de rode lichtjes van een lange rij auto's. We horen op de radio dat de weg opnieuw is afgesloten en over het resterende stuk A28 van 39 km doen we vervolgens dik 3 uur. Gelukkig valt de A1 en de ring Amsterdam mee en arriveer ik om 8 uur op de plaats van bestemming. Helemaal kapot zit ik nog een uurtje met die kleine en val vervolgens in slaap. Esther dirigeert mij naar bed en voor ik het weet gaat de wekker, showtime!

Normaal gesproken is de beurs van Zwolle voor mij een hoogtepunt maar doordat ik al op zaterdagmiddag de beurs moet verlaten om naar China af te reizen is mijn zin nu ver te zoeken. Helaas was het een samenloop van omstandigheden want als eigenaar van Rigsolutions hoor je daar natuurlijk te zijn echter door het uitvallen van een collega die mijn plaats op Chinafish zou overnemen moest ik toch op reis. De zaterdag vliegt voorbij en voor ik het weet roept Ron (consultant en oude vriend van mij) dat het tijd is om te gaan. Ron zal mij naar huis brengen en dan weer terug naar Zwolle rijden. Met veel tegenzin neem ik afscheid en vol adrenaline stap ik in de auto. Na een rondje of 4 over de parkeerplaats te hebben gereden blijkt dat we niet weg kunnen. Ik plof bijna uit elkaar van woede want een paar gasten hebben hun auto zo neergezet dat de toegang/uitri van dit gedeelte parkeerplaats totaal geblokkeerd is. Ik ben niet de enige die daar staat want zeker tien andere auto kunnen niet weg. We bellen met de organisatie maar een uur later is er nog steeds niet gebeurd en komt mijn vlucht in gevaar. Ik besluit mijn auto over een hoge drempel te manoeuvreren en gebruik wat kartonnen dozen als opstap. De andere auto's kunnen dit niet maar mijn bus staat hoog op zijn wielen, toch raak ik nog de uitlaat en hoop dat er niets beschadigd is. met hoge snelheid spoed rijd Ron mij naar huis en daar moet ik stel op sprong richting Schiphol en kan net vluchtig afnemen van mijn meiden. Dat afscheid hakt er echt in en ik moet mijn ogen meerdere keren droogwrijven. Gelukkig ontmoet ik Mike Smith en Marcel Ulje (Ultimate) daar en heb ik wat afleiding. In het vliegtuig zit ik dit keer naast een klein Chineesje waardoor ik wat meer ruimte heb, echter van slapen komt weer helemaal niets. Ik zit boordevol adrenaline van de afgelopen twee dagen en krijg mijn ogen niet op elkaar. Na een verschrikkelijke reis van 10 uur waarin ik alle films heb bekeken komen we aan op Beijing Airport en zie ik de eigenaar van de fabriek staan die mij komt afhalen. Ik neem snel afscheid van Mike en Marcel en zal hun op Chinafish weer zien. Ik wil eigenlijk meteen naar het hotel want ik ben echt bekaf. De laatste drukke dagen en het niet slapen van de afgelopen nacht hebben diepe sporen achtergelaten. Jammer genoeg gaat die droom niet door want ik ben nodig op de beurs om daar te helpen met het opbouwen van de fabrieksstand. Tjonge en dat valt echt goed tegen. Met een temperatuur van wel -20 moet ik echt aan de bak en tegen 7 uur in de avond is het werk gedaan. Ik ben helemaal kapot en op de vraag of ik nog mee ga vanavond na het douchen om in de binnenstad te gaan eten antwoord ik gedecideerd "nee". Breng mij a.u.b meteen naar het hotel, ik heb geen trek in eten en moet nu echt slapen. Zonder mij uit te kleden val ik op het bed in een diepe slaap en wordt om 1 uur in de nacht klaarwakker. Jetlag!! Het restant van die nacht kom ik niet meer in slaap en net op het moment dat ik enigszins wat slaperiger wordt gaat de wekker af. Tjonge hoe kom ik de dag door? Tijdens de rit naar de beurshallen (een half uurtje door het mega drukke verkeer in Beijing van 23 miljoen inwoners) val ik steeds even weg maar wonder boven wonder kom ik redelijk goed de dag door. De reden van dit tijdelijke herstel komt waarschijnlijk door een nieuwe grote dosis adrenaline die ik toegediend krijg omdat die eerste dag diverse grote bedrijven naar onze stand komen die allemaal zeer geïnteresseerd zijn in het Free-Fall materiaal. Ik laat natuurlijk trots en enthousiast zien (het is natuurlijk wel mijn kindje) hoe het materiaal werkt en hoe je het kunt splicen. Misschien vinden jullie dat een beetje vreemd want het zijn natuurlijk ook concurrerende merken maar dat zie ik anders. Op Chinafish sta ik als consultant van de fabriek die mij enorm heeft geholpen dus doe ik mijn uiterste best voor ze. Daarnaast is het product toch al gekopieerd door andere Chinese fabrieken en dan heb ik natuurlijk liever dat de grote merken het bij onze fabriek kopen. De gehele dag ben ik druk in de weer en voor ik er erg in heb is het 5 uur en kunnen we terug naar het hotel. Deze keer ga ik mee een hapje eten maar kan ik maar moeilijk mijn ogen open houden.

Ook de tweede nacht slaap ik door de jetlag slechts een paar uurtjes en ik voel mezelf steeds meer verslappen. De tweede beursdag verloopt eveneens erg succesvol en ik praat honderduit met geïnteresseerde klanten vanuit de gehele wereld. Ineens begin ik mijn stembanden te voelen. O, ja had ik daar niet mijn lezing voor afgezegd? Mijn onbezonnen enthousiasme heeft mij weer eens alles doen vergeten en nog voor de tweede dag is afgelopen krijg ik een behoorlijke koortsaanval. Ik sta gewoon te shaken van de koorts en ook de medewerkers van de stand hebben het gezien. Ze sturen me naar het hotel terug en daar verslechterd het met het uur. Die nacht heb ik 40 graden koorts en kan ik geen woord meer uitbrengen. Wat ben ik toch een oen en wat denk ik toch weinig na over mijn gezondheid, jammer ik tegen mezelf. Ik lig op bed en zap van film naar film maar kom opnieuw niet in slaap. Ik voel me zielig en mis mijn gezin heel erg. Het is inmiddels 3 uur in de nacht en nog steeds geen slaap, tijdens de film Sleepless in Seattle hou ik het niet meer droog. Ik weet niet wat mij overkomt maar bij het miste geringste stromen er druppels water uit mijn ogen en krijg ik steeds meer medelijden met mezelf. De vermoeidheid, de ontsteking en de heimwee eisen hun tol. Toch moet ik nog de laatste dag door zien te komen maar gelukkig is dat maar een korte want om 1 uur in de middag zal iedereen gaan inpakken. Opnieuw met maar 2 uurtjes slaap sta ik op de stand maar mijn gedachten zijn thuis. Met veel moeite kom ik de dag door en spoed mezelf naar het hotel. Ik hoor van de dokter daar dat ik morgen niet mag afreizen als ik nog zoveel koorts heb en zeg hem dat hij me maar helemaal vol moet duwen met aspirine want naar huis (naar mijn meiden) ga ik! Nog een bijkomend probleem (geen lekker praatje) is dat ik ook al drie dagen niet naar het toilet kan en dat zich dat allemaal op heeft gehoopt in mijn darmen. Nu heb ik ook niet veel gegeten maar drie dagen helemaal niets lossen geeft ook weer een naar gevoel en al helemaal omdat ik al weg ging met een ontstoken dikke darm. Man ik lijk onderhand wel een doorlopende patiënt of iemand met het Münchhausen syndroom alleen heb ik ook echt al die kwaaltjes. Gelukkig kan ik toch afreizen en is de vlucht goed te doen. Ik zit naast Marcel Ulje en we praten (zonder mijn stembanden te overbelasten, tenminste dat dacht ik) over alles en nog maar van slapen komt weer niets. Ik kan niet wachten de meiden weer te zien! Eindelijk is het zover en kom ik de poort uitlopen. Suzanne ziet mij het eerste en loopt snel naar mij toe, "papa, papa" hoor ik haar roepen en ik geniet van de aandacht en denk bij mezelf wat ben ik toch gelukkig met mijn gezin. Esther is duidelijk opgelucht dat ik weer thuis ben en vanaf nu neemt zij de verzorging weer op zich want ziek ben ik helaas nog steeds. Toch voelt ziek zijn met de vertroeteling van je lieve vrouw wel even anders dan alleen in een hotelkamertje in China. Vandaag gaat het weer iets beter maar praten gaat maar heel moeizaam (had ik mijn kop maar moeten houden in het vliegtuig) echter schrijven wel.

De beurs van Zwolle

Van alle kanten hoor ik dat ik niet echt gemist ben op Zwolle en dat geeft mij wel een tweeledig gevoel. Aan de ene kant ben ik heel blij dat mijn mannen fantastisch mijn plek hebben ingevuld maar aan de andere kant ben ik daar ook wel een beetje jaloers om. De producten zijn goed gepromoot en volgens de winkeliers zeer goed verkocht. Ook de Piet Vogel Rods&Tackle producten vielen bij velen in de smaak en zijn ook goed verkocht. De meeste van deze producten waren zelfs op zondagmiddag al uitverkocht. Jammer dat ik dat allemaal niet mee heb kunnen maken. Helaas kon het deze keer niet anders maar ik heb wel besloten de eerste twee jaar niet meer naar China af te reizen want wat heb ik dit keer verschrikkelijk veel heimwee gehad. Verder wil ik heel graag mijn klanten te woord staan op iedere beurs in eigen land.

Voor nu ga ik eerst goed uitzieken, bijslapen en voorlopig mijn mond op elkaar houden. Ik hoop daarna sterk terug te komen en verlang zo langzamerhand weer naar het water. Mijn boot is inmiddels gelast en zodra ik beter ben ga ik daar de puntjes op de I zetten. Verder blijft het in de verhuissoap nog steeds onrustig en worden we zo langzamerhand moe van onszelf maar dat houd ons zeker niet tegen door te kijken naar een woonplaats die bij ons past, Spanje, Frankrijk, Limburg maakt ons niet uit zolang het maar in de buurt van het water is en met mijn twee meiden!

Oja Esther wil dat ik een klysma ga doen vanwege de nog steeds aanwezige obstipatie, mooi niet, aan mijn gatje geen polonaise! Als het loskomt benijd ik mijn toiletpotje niet.

Piet

Na het aanhoren van de revisiekosten betreffende de automatische versnellingsbak/robotaandrijving heb ik meteen zoiets van 'misschien beter om een andere bus aan te schaffen? Dat is niet zo vreemd na drie keer in 7 maanden te zijn weggesleept door de pech-hulp! Samen met Esther maak ik een afspraak met de dealer en vertel mijn verhaal aan een enthousiaste verkoper. Veel pech, bla bla bla en stel hem de vraag of ik enige medewerking van hun kant kan verwachten. "Logisch", we weten toch de historie en vinden het heel jammer dus kijk even rond en dan maken we een offerte". Mijn oog valt meteen op een supergave VW Transporter uit het zelfde bouwjaar als onze Vivaro. Ik kijk op het prijskaartje en zie dat hij 'maar' 2000 euro duurder is als de onze 7 maanden geleden heeft gekost. Ik denk natuurlijk meteen: 'dat moet haalbaar zijn'! Typisch de gedachte van een geboren optimist. Esther denkt er anders over en zegt dat het op zeker niet haalbaar is voor ons. "Geloof me, ga ik verder, ze gaan ons echt matsen (Amsterdams woord voor helpen) misschien krijg ik op 2000 euro na het hele aankoopbedrag terug". "Ja hoor, droom jij maar even door" hoor ik Esther nog zeggen maar eigenlijk dringt dat geheel niet tot mijn door, ik ben helemaal weg van die auto! Geen enkel minpuntje kan ik ontdekken en de opties zijn werkelijk super. Het allermooiste is de zwart lederen bekleding met stoelverwarming. O, wat zal dat lekker rijden!

Dat enthousiasme heb ik mijn hele leven al, op het moment dat ik iets mooi vind moet ik dat ook hebben. Zo niet, dan draaf ik helemaal door en ben niet te genieten, ja dat wisten jullie niet he? Het zit in mijn karakter en dat komt natuurlijk mede voort uit het feit dat ik ben opgegroeid zonder vader (overleden toen ik 9 was) en mijn moeder, die alles goed vond. Het arme mens had het verschrikkelijk druk met werken om mij een goed leven te geven en verwende mij als nakomertje (broer en zus 21 en 22 jaar ouder) tot en met. Even een paar kleine voorbeelden: op mijn 14de jaar kreeg ik een brommer, op mijn 16de kreeg ik een motor (heel onverstandig en gevaarlijk want binnen twee weken reed ik vol in een auto (een lelijke eend en wat zag die er uit) ook al had ik voorrang moest ik alles vergoeden want ik had geen rijbewijs. Bijna vanzelfsprekend betaalde mijn moeder dat allemaal. Op mijn 17de jaar kreeg ik een auto (een Mini Cooper) om in de Jordaan te rijden, tenminste dat had ik mijn moeder wijsgemaakt. Hoe ik dat nu weer voor elkaar kreeg is mij nog een raadsel want na een zwaar motor ongeluk verwacht je dat wij beiden toch wel wat geleerd hadden. Niet dus en al snel reed ik (natuurlijk zonder rijbewijs) zelfs helemaal naar de kop van Noord Holland om te gaan vissen. Door de auto was ik ook meteen het 'binkie' in de Jordaan en iedereen wilde meerijden. Gelukkig is dat allemaal goed gegaan maar als ik er nu aan terug denk heb ik heel veel geluk gehad en zie ik hoe stom ik ben geweest! Nog even een mooie anekdote: bij mijn eerste rijles reed ik al een jaar auto maar moest van mijn zuster zeggen dat ik nog nooit had gereden. Ik stap in de lesauto en de man vraagt inderdaad of ik al eerder heb gereden. Ik antwoord braaf "nee hoor". Daarna legt hij alles heel duidelijk uit en gaat geconcentreerd zitten om mijn beginners fouten te kunnen opvangen. Ik zet de auto in zijn versnelling en rijd vlekkeloos weg en zie na vijf minuten de bek van die instructeur helemaal open hangen. O, ik was even uit mijn rol gevallen en de man denk te maken te hebben met een natuur talent. Binnen 2 maanden had ik mijn rijbewijs maar wat heeft deze dombo veel geluk gehad!

Terug naar de dealer.

Goed, in gedachten dus, zie ik mezelf al rijden in die dikke VW en de hersenspinsels in mijn hoofd volgen elkaar in hoog tempo op. Ik creëer achter de dubbele cabine een heerlijk bed omdat deze bus is verlengd: daar is ruimte genoeg voor. Onder het bed kratten met al mijn materiaal zodat ik altijd alles bij me heb. Ik word echter abrupt onderbroken door de realiteit want Esther geeft aan dat het tijd is terug te rijden naar Amsterdam. We spreken af met de verkoper dat hij mij zo spoedig mogelijk een offerte geeft en bij het weggaan herinner ik hem nog even aan het 'matsen'. Tijdens de terugweg ben ik een spraakwaterval die alleen maar praat over de VW en hoe ik hem ga inzetten. Esther laat het rustig over haar heenkomen want ze kent mij als geen ander. Die dag hoor ik niets meer van de dealer en begin mij al een beetje te irriteren. Het duurt dit verwende mannetje alweer te lang; na het verlaten van mijn ouderlijk huis heeft Esther precies hetzelfde gedaan als mijn moeder, namelijk verwennen. Dat heeft het proces naar volwassenheid natuurlijk een beetje vertraagd. De volgende dag hoor ik weer niets, de druk wordt mij te groot en ik moet gewoon bellen. Op advies van Esther kan ik mij toch nog beheersen. Als koper moet je niet te happig zijn want dan gaat de prijs natuurlijk omhoog weet ik. Dan eindelijk toch een telefoontje van de dealer, weer bla bla bla en dan zegt hij "we gaan je echt helpen Piet" (woh het gaat gebeuren) echter dan hoor ik dat ik in 7 maanden tijd 9000 euro verlies aan de Vivaro. In eerste instantie denk ik, dat hoor ik niet goed dus herhaal ik het inruil bedrag. Ja hoor ik volkomen rustig aan de andere kant. Met deze aanbieding komt het erop neer dat ik voor een bus uit het zelfde bouwjaar even 11000 euro moet bijleggen en dat is onmogelijk. Ik kan wel door de grond zakken maar blijf heel rustig, want ook dat zit in mijn karakter. Is dat matsen denk ik? Oké dat is niet haalbaar zeg ik dus maak de Vivaro maar. De verkoper geeft koel aan het door te geven aan de reparatie afdeling. Fuck, daar gaat mijn VW! Wonder boven wonder blijf ik er eigenlijk best rustig over. Dat had ik niet verwacht maar misschien komt de ongedurigheid nog als de eerste schrik voorbij is. Een paar uur later weer telefoon van de dealer, "Piet we hebben er hier nog even over gepraat en we doen er nog 2000 euro bij, wat denk je daarvan?" Tja ik wil hem zo verschrikkelijk graag want mijn vertrouwen in de Vivaro is helemaal weg alleen hebben wij ook niet die 9000 euro die er nu bij moet. Als de leasemaatschappij mee wil doen in een 50/50 constructie is het wel mogelijk. De dealer gaat het overleggen en belt binnen een dag terug met slecht nieuws, de bank doet niet mee! Duidelijk maar wel heel jammer zeg ik rustig, dan maar repareren. En ik leg mij er meteen helemaal bij neer! Niet veel later denk ik er over na en kan gewoon niet geloven dat ik zo beheerst ben en mij compleet schik in deze situatie. Dat had een paar jaar geleden ondenkbaar geweest want dan had ik er van alles aan gedaan alsnog mijn zin te krijgen. Hé, misschien ben ik dus eindelijk toch volwassen geworden! Bijna 51 jaar oud en eindelijk helemaal zelf (zonder aandrang van mijn vrouw) een weloverwogen beslissing genomen. Tjonge wat voel ik mij trots ondanks mijn toch grote teleurstelling (want ik wil die Vivaro eigenlijk helemaal niet meer) toch het besef hebben dat mijn wil op dit moment niet mogelijk is. Meteen ga ik verder met mijn werk (leaders splicen) en gaan mijn gedachten alweer een heel andere kant op. Ik weet nu wat belangrijk is en wat niet, mijn gezin gaat voor alles!

Nog even tussenstapje: Suzanne mag dan wel uiterlijk gezien als twee druppels water op haar moeder lijken, qua karakter is ze precies mij. Wat in haar hoofd zit moet ook precies zo gebeuren en je ziet dat ze alles perfect wil doen. Mooi om te zien maar door die gelijkenis botsen wij soms, vanzelfsprekend geef ik uiteindelijk altijd toe. Ook daar kun je zien dat het jongetje nu echt een vader is geworden, heerlijk gevoel trouwens!

De nieuwe voerboot van Baitboats Rotterdam

Morgenochtend zal ik voor de eerste keer de baitboot die speciaal voor mij gemaakt is zien varen. De beide mannen (Niels en Swen) komen de boot samen demonstreren en ik heb daarna nog ruimte het één en ander te laten fine tunen. Dat is weer het mooie van custombuilt al hangt daar beslist wel een prijskaartje aan, soms is kwaliteit belangrijker dan het kostenplaatje. Kijk maar eens naar mijn bus, had ik toen maar voor een VW gekozen! Als het weer goed genoeg is (zonnig) zal ik van die eerste waterdoop een kort filmpje maken. Deze kan ik echter pas uitzenden nadat ik terug ben gekomen uit China. Ik ben erg nieuwsgierig en kan bijna niet wachten, oeps spreekt daar die kleine Pietje weer? Ja, zo kan ik mij ook nog heel goed herinneren dat er vroeger een gesloten visseizoen was. De grijze mannen onder ons weten dat nog wel. De laatste week voor de opening maakte iedereen alles gereed om die eerste dag van de opening perfect te laten verlopen. Ik ook natuurlijk, alleen moest ik altijd een nieuwe hengel hebben, al was het er maar eentje van de Hema. Als ik die dan had kon ik vervolgens dagenlang niet slapen, ik moest vissen. Soms hield ik het niet meer en dan viste ik stiekem een uurtje in de gracht achter ons huis. Dat ritueel herhaalde zich echt ieder jaar opnieuw en dreef mijn oude moeder soms tot waanzin. Mijn viskist moest ook in die tijd al helemaal vol zijn dus kocht ik veel van die rode Japanse wakers die de kist mooi opfleurde. Nog immer kan ik me vreselijk instellen op iets waar ik veel zin in heb en zelfs nu nog kan ik dan heel moeilijk in slaap komen. Ben ik hier uniek in of hebben alle nooit (laat) volwassen mannen dit euvel?

Drukte

Door het tijdelijk wegvallen van de bus heb ik nog minder tijd dan ik al had. Naast mijn leaderproductie (per dag 100 tot 150) moet ik natuurlijk ook een berg mails beantwoorden, schrijven, een lezing maken voor zaterdag in Zwolle, vader zijn wat ik heel erg mooi vind maar dat wisten jullie al, enz. Gelukkig is het vissen op de plas helemaal stilgevallen en kan ik die tijd mooi gebruiken om mijn werkzaamheden op tijd klaar te krijgen. Eind volgende week begint CarpZwolle en ook daarvoor moet nog veel gedaan worden. In ieder geval heb ik daar weer een erg mooie stand met nieuwe promotie banners die gemaakt zijn door een vriend van mij Erik Meijer. Hij heeft een eigen bedrijfje (Wandprint) en is erg flexibel en geduldig met mij dus hoef ik me daar geen zorgen over te maken. Op de beurs word ik weer geassisteerd door mijn vaste beurs medewerkers: Sterke Ton, Corry de bakker (bijnaam), Ron, Richard, Patrick Crols en Patrick Everse daarnaast komt ook Dirk (Motor) de Haan ons als gast assisteren. Heb je vragen of opmerkingen over de producten kom naar ons toe. Iedereen is welkom, oud, jong, specialist of recreant maakt allemaal niet uit want uiteindelijk hebben we één ding gemeen en dat is karpervissen. Even terugkomend op Corry de 'koeken'bakker, hij heeft ooit de zout vergeten toe te voegen in het zaterdagbrood en geloof me daar hebben ze het in de Oosterparkbuurt nog immer over! Dat is echter alweer lang geleden want Corry werkt al jaren niet meer in de bakkerij. Corry en ik zijn samen opgegroeid en vissen al vanaf de lagere school samen. Zoals ik de vorige keer al heb geschreven vlieg ik zaterdagavond naar China dus ben ik alleen de eerste dag op Zwolle aanwezig, dit voor alle zekerheid nogmaals vermeld.

Eigenlijk had ik nog heel veel te vertellen maar helaas moet ik zo beginnen aan mijn powerpoint presentatie vandaar dat ik er een eind aan moet breiden. Ik heb nog maar een uurtje dan staat de familie Naeff voor de deur die bij ons komen eten. Daar heeft onze kleine Suus het al dagen over want er komen twee mooie jongens mee. Dat beetje instinct heeft ze weer van haar moeder, wat moet dat worden als ze 14 jaar is? Voor nu wens ik iedereen weer een super weekend toe en hopelijk tot ziens op de beurs.

Als laatste nog even een aankondiging dat Martin Doelman morgen zichzelf voorstelt op de site van Piet Vogel Rods&Tackle altijd leuk om te lezen hoe iemand in ons wereldje terecht is gekomen. Volgen dus!

Ni hao! (Chinees voor goedendag)

Piet.

Veel mensen beginnen het nieuwe jaar altijd met goede voornemens en hopen op een beter jaar dan het jaar ervoor, hoe goed dat misschien ook was. Dat gevoel leefde bij mij heel sterk. Ondanks dat 2011 zakelijk (maar ook als gezin) erg goed is geweest heb ik toch wel erg veel gesukkeld met mijn gezondheid. Aan de lopende band ontstekingen aan mijn schouders en een vervelende jichtteen hebben mijn visplezier ernstig ondermijnd. Daarnaast een degelijke bedrijfsauto aangeschaft in de hoop daar een paar jaar zonder problemen mee te rijden. Helaas lag ook daar het noodlot op de loer want net voor het einde van 2011ontstaat er een groot probleem waardoor een revisie van de motor noodzakelijk was. Dat was echt een duur geintje maar ik had zoiets van, "dat hebben we gelukkig gehad" echter die gedachte was van korte duur.

We zijn nu 3 weken gevorderd in het nieuwe jaar en alle narigheid van 2011 herhaalt zich. Twee ontstoken slijmbeurzen een jichtteen en een nieuw (groot) defect aan de bus. Tjonge wat een start! Dit keer de automatische versnellingsbak en de robotaandrijving. Mijn vertrouwen in die auto is helemaal weg na drie keer van de snelweg te zijn afgehaald door de pechhulp. Ik ga dus zeker kijken of het mogelijk is deze maandagmorgenbus in te ruilen voor een ander.

Gelukkig is de pijn inmiddels (na een paar heerlijke injecties) alweer een stuk minder en kan ik weer een blog schrijven want dat is er de afgelopen twee weken bij ingeschoten. Leaders maken ging wel want dan houd ik mijn armen strak langs mijn lichaam, een filmpje maken (How to make them) was echter even teveel van het goede en dat zal ik komende week proberen te gaan doen.

Website Piet Vogel Rods&Tackle

Gelukkig wordt ook deze site erg goed bezocht en daar ben ik natuurlijk heel content mee. Vandaag zal ook daar weer een nieuwe blog (artikel wintervissen) van Reggie Bruinsma op komen en een introductie tekst van Alex Poot. Ik zou jullie aanraden ook deze informatieve artikelen te volgen.

Carp Zwolle

Voor iedereen die mij persoonlijk wil spreken op Zwolle, ik ben er alleen zaterdag. Aan het einde van die dag vlieg ik naar China om de jaarlijkse Chinafish te bezoeken wat nodig is voor een bedrijf als Rigsolutions want op de hoogte blijven van deze snel veranderende markt is een must. Ik geef die zaterdag ook een korte lezing (45 min) over pionieren in Frankrijk. Ondanks dat er tegenwoordig vele goed beheerde BTW zijn, prefereer ik nog steeds het echte avontuur. Niets ten nadele hoor van die wateren want voor veel onervaren, jongere, oudere enz. vissers zijn deze wateren een uitkomst en ooit zal ik ook daar mijn dagen slijten. Voor mij is het nu nog steeds een kick om te zoeken naar wateren die nog niet bekend of juist weer vergeten zijn. Ik wil ook nooit enige info van vismaten voor ik ga, uitzoeken is gewoon super interessant en geeft mij weer dat gevoel van vroeger, toen ik ook alles zelf moest uitdokteren. Daarnaast ga je er dan echt open in. Ben ook van plan zoals ik al eerder heb geschreven mits mijn fysieke situatie het toelaat echt te gaan knallen dit jaar.  Natuurlijk kunt u beide dagen op onze stand alle info krijgen over onze bestaande maar ook de nieuwe producten van Rigsolutions en Piet Vogel Rods&Tacke. Ik hoop u in ieder geval op zaterdag zelf te kunnen begroeten.

De Pretender boot

Door een onverwachte drukte in zijn bedrijf is Jobbe Kamsma van www.aluminiumjon.nl nog niet toegekomen een begin te maken met het lassen van de Pretender boot. Zo als het er nu naar uitziet zal ik nog even een weekje of twee geduld moeten hebben voor ik het een en ander kan filmen of vastleggen op de foto.

Voor deze keer houd ik het weer voor gezien want helaas begin ik alweer gluiperige steken vanuit mijn schouder slijmbeurs te voelen.

Tot de volgende blog, Piet.